โฮกูริกุชินคันเซ็นวิ่งจากโตเกียวถึงสึรูงะในจังหวัดฟูกูอิ โดยข้ามที่ราบคันโตไปทาคาซากิ ข้ามช่องเขาอูซุยไปคารุอิซาวะและนากาโนะ จากนั้นออกสู่ทะเลญี่ปุ่นแล้วเลียบชายฝั่งผ่านโทยามะ คานาซาวะ และฟูกูอิ เส้นทางนี้เปิดสามระยะ ถึงนากาโนะในปี 1997 ถึงคานาซาวะในปี 2015 และถึงสึรูงะในปี 2024 และเป็นสายหนึ่งของชินคันเซ็น รถไฟความเร็วสูงของญี่ปุ่น
ยี่สิบสี่สถานีในแปดจังหวัด
รถไฟออกจากโตเกียวบนรางของโทโฮกุชินคันเซ็นจนถึงโอมิยะ แล้ววิ่งบนรางของโจเอ็ตสึชินคันเซ็นจนถึงทาคาซากิ โฮกูริกุชินคันเซ็นแยกออกที่ประแจซึ่งอยู่เลยสถานีทาคาซากิไป 3.3 กิโลเมตร และวิ่งราว 470 กิโลเมตรจากทาคาซากิถึงสึรูงะ นับจากโตเกียว เส้นทางนี้มี 24 สถานีในแปดจังหวัด ได้แก่ โตเกียว ไซตามะ กุนมะ นากาโนะ นีงาตะ โทยามะ อิชิกาวะ และฟูกูอิ JR อีสต์ให้บริการจนถึงสถานีโจเอ็ตสึเมียวโกในจังหวัดนีงาตะ และ JR เวสต์ให้บริการจากที่นั่นถึงสึรูงะ
โฮกูริกุ ซึ่งคือฝั่งทะเลญี่ปุ่นของญี่ปุ่นตอนกลาง เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่หิมะตกมากที่สุดของประเทศ
ผ่านช่องเขาอูซุยที่ 30 per mil
ทางตะวันตกของทาคาซากิ เส้นทางมาถึงช่องเขาอูซุย บนเขตแดนระหว่างจังหวัดกุนมะกับจังหวัดนากาโนะ สายหลักชินเอ็ตสึซึ่งเก่ากว่าไต่ช่องเขานี้จากโยโกกาวะด้วยความชัน 66.7 per mil และรถไฟทุกขบวนต้องพ่วงหัวรถจักรช่วยดันเพื่อขึ้นไป ชินคันเซ็นใช้อีกเส้นทางหนึ่ง ผ่านอุโมงค์ยาวราว 6 กิโลเมตร ระหว่างทาคาซากิกับคารุอิซาวะ เส้นทางไต่ขึ้นที่ 30 per mil คือ 30 เมตรต่อทุกหนึ่งกิโลเมตร ต่อเนื่องราว 22 กิโลเมตรโดยไม่มีช่วงพัก
วันที่ 1 ตุลาคม 1997 วันที่ชินคันเซ็นเปิด สายหลักชินเอ็ตสึระหว่างโยโกกาวะกับคารุอิซาวะปิดให้บริการ โอกิโนยะดำเนินกิจการที่สถานีโยโกกาวะมาตั้งแต่ปี 1885 และขายโทเงะ โนะ คามะเมชิที่นั่นมาตั้งแต่ปี 1958 ในวันเดียวกันนั้น โทเงะ โนะ คามะเมชิก็เริ่มขายบนชินคันเซ็นช่วงทาคาซากิถึงคารุอิซาวะ
คารุอิซาวะตั้งอยู่บนที่ราบสูงเหนือระดับน้ำทะเลราว 1,000 เมตร ที่เชิงเขาด้านตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาอาซามะ ภูเขาไฟที่ยังมีพลัง สูง 2,568 เมตร ในสมัยเอโดะ (1603–1868) ที่นี่เป็นเมืองพักแรมบนทางหลวงนากาเซ็นโด มิชชันนารี เอ. ซี. ชอว์ มาใช้เวลาช่วงฤดูร้อนที่นี่ในทศวรรษ 1880 และคารุอิซาวะก็กลายเป็นเมืองตากอากาศฤดูร้อน
สร้างให้ทันโอลิมปิกนากาโนะ
แผนสร้างโฮกูริกุชินคันเซ็นจากโตเกียวถึงโอซาก้ากำหนดขึ้นในปี 1973 เป็นหนึ่งในห้าเส้นทางที่ตัดสินใจภายใต้กฎหมายระดับประเทศ งานก่อสร้างช่วงจากทาคาซากิเริ่มในปี 1989 และสร้างให้พร้อมสำหรับโอลิมปิกฤดูหนาวที่เปิดในนากาโนะเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 1998
ระยะ 117 กิโลเมตรจากทาคาซากิถึงนากาโนะเป็นช่วงแรกที่เปิดในบรรดาห้าเส้นทางนั้น ราวครึ่งหนึ่งของระยะทางอยู่ในอุโมงค์ และอุโมงค์โกริงามิเนะระหว่างอูเอดะกับนากาโนะยาว 15.2 กิโลเมตร จนถึงปี 2015 เส้นทางนี้เรียกว่านากาโนะชินคันเซ็น ขบวนรถมีชื่อว่าอาซามะ ซึ่งเป็นชื่อของรถด่วนพิเศษที่เคยข้ามช่องเขาอูซุย
เลยคารุอิซาวะไปคืออูเอดะ เมืองปราสาทในสมัยเอโดะ และนากาโนะ ซึ่งเติบโตขึ้นเป็นเมืองหน้าประตูวัดเซ็นโกจิ
ออกสู่ทะเลญี่ปุ่น
ระยะ 228 กิโลเมตรจากนากาโนะถึงคานาซาวะเปิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2015 และทั้งเส้นทางก็ใช้ชื่อที่ถูกต้อง คือโฮกูริกุชินคันเซ็น ระหว่างสถานีอีอิยามะกับโจเอ็ตสึเมียวโก เส้นทางวิ่งผ่านอุโมงค์อีอิยามะ ยาว 22.2 กิโลเมตร การเจาะอุโมงค์ผ่านชั้นหินที่คดโค้งและมีรอยเลื่อนใช้เวลากว่าเก้าปี ตั้งแต่ปี 1998 ถึง 2007
เส้นทางออกสู่ทะเลญี่ปุ่นที่อิโตอิงาวะ เมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องหยก ถัดไปคือที่ราบโทยามะ มีอ่าวโทยามะอยู่ทางเหนือ และทางตะวันออกคือเทือกเขาทาเตยามะของเทือกเขาแอลป์เหนือ ซึ่งเป็นแนวยอดเขาสูงราว 3,000 เมตร โทยามะเติบโตขึ้นรอบเมืองปราสาทของตระกูลมาเอดะสายรอง และสถานีของเมืองนี้คือที่ที่มาสุ โนะ ซูชิขายเป็นเอกิเบ็นมาตั้งแต่ปี 1912
คานาซาวะเป็นเมืองปราสาทของตระกูลมาเอดะสายหลัก เจ้าแคว้นคางะ เมืองนี้ไม่ได้รับความเสียหายในสงครามโลกครั้งที่สอง และภาพของเมืองปราสาทยังคงอยู่ในหลายแห่ง พร้อมกับที่ตั้งปราสาทและสวนเค็นโรกูเอ็ง
ต่อไปถึงสึรูงะ
ช่วงจากคานาซาวะถึงสึรูงะ ราว 125 กิโลเมตร เปิดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2024 มีสถานีที่โคมัตสึ คางะอนเซ็น อาวาระอนเซ็น ฟูกูอิ เอจิเซ็นทาเกฟุ และสึรูงะ
สึรูงะเป็นท่าเรือธรรมชาติบนอ่าวสึรูงะ ตั้งอยู่บนทางที่สั้นที่สุดจากนาระและเกียวโต ผ่านทะเลสาบบิวะ ไปสู่ทะเลญี่ปุ่น และตั้งแต่สมัยแรก ๆ ก็เป็นประตูสู่โฮกูริกุและแผ่นดินใหญ่เอเชีย
การก่อสร้างชินคันเซ็นระหว่างสึรูงะกับชินโอซาก้ายังไม่เริ่ม จากสึรูงะ รถด่วนพิเศษบนสายหลักโฮกูริกุซึ่งเป็นเส้นทางสายธรรมดาวิ่งต่อไปทางเกียวโตและโอซาก้า
สี่ชื่อ รถไฟแบบเดียว
รถไฟทุกขบวนบนเส้นทางนี้เป็นรุ่น E7 ของ JR อีสต์ หรือรุ่น W7 ของ JR เวสต์ ทั้งสองเป็นแบบเดียวกัน มี 12 ตู้ และตู้ที่ 12 เป็นกรานคลาส เลยทาคาซากิไป ความเร็วสูงสุดที่ให้บริการคือ 260 km/h รุ่น E7 เริ่มวิ่งถึงนากาโนะในปี 2014
ไฟฟ้าจ่ายที่ 50 เฮิรตซ์ในญี่ปุ่นตะวันออก และ 60 เฮิรตซ์ในญี่ปุ่นตะวันตก โฮกูริกุชินคันเซ็นมีช่วงของทั้งสองแบบ และรุ่น E7 กับ W7 วิ่งได้ทั้งสองแบบ
เพราะรถไฟเหมือนกัน ชื่อจึงบอกว่าขบวนนั้นไปที่ไหนและจอดบ่อยแค่ไหน
| ชื่อ | บริการ |
|---|---|
| คางายากิ | โตเกียวถึงสึรูงะ จอดน้อยสถานี ทุกที่นั่งเป็นแบบจอง |
| ฮากูตากะ | โตเกียวถึงสึรูงะ จอดมากกว่าคางายากิ |
| อาซามะ | โตเกียวถึงนากาโนะ |
| สึรูงิ | โทยามะถึงสึรูงะ |
ชื่อทั้งสี่กำหนดในปี 2013 หลังการประกวดสาธารณะที่มีผู้ส่งเข้ามา 144,931 รายการ ฮากูตากะมาเป็นอันดับหนึ่งด้วย 9,083 รายการ ชื่อนี้เป็นชื่อที่คุ้นเคยอยู่แล้วของรถไฟที่เชื่อมเขตโตเกียวกับโฮกูริกุ ส่วนอาซามะซึ่งใช้มาตั้งแต่ปี 1997 คงไว้สำหรับขบวนที่ไปนากาโนะ
แหล่งอ้างอิง
- Japan Railway Construction, Transport and Technology Agency: Hokuriku Shinkansen (Takasaki–Nagano)
- Japan Railway Construction, Transport and Technology Agency: Hokuriku Shinkansen (Nagano–Kanazawa)
- Japan Railway Construction, Transport and Technology Agency: Hokuriku Shinkansen (Kanazawa–Tsuruga)
- Ministry of Land, Infrastructure, Transport and Tourism: Shinkansen railways
- JR East and JR West: Train names for the Hokuriku Shinkansen (October 2013)
- JR East and JR West: New trains for the Hokuriku Shinkansen (September 2012, PDF)
- JRE Media: Hokuriku Shinkansen stations and train names
- Kotobank: “Hokuriku Shinkansen”
- Kotobank: “Nagano Shinkansen”
- Kotobank: “Usui Pass”
- Kotobank: “Karuizawa”
- Oginoya: Company timeline
ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):
