“อับท์ โนะ มิจิ” (ถนนอับท์) คือทางเดินเท้ายาวราว 6.3 กิโลเมตร ที่ทำขึ้นบนแนวทางของทางรถไฟที่ปิดไปแล้ว จากสถานีโยโกกาวะในจังหวัดกุนมะขึ้นไปถึงอดีตสถานีคุมาโนะไทระบนช่องเขาอูซุย ทางเดินนี้ผ่านสถานีไฟฟ้าย่อยอิฐที่สร้างในปี 1911 ลอดอุโมงค์อิฐสิบแห่ง และข้ามเมกาเนะบาชิ สะพานอิฐสี่ซุ้มโค้งที่สร้างเสร็จในปี 1892 ซึ่งสูงจากแม่น้ำ 31 เมตร
ทางเดินบนแนวทางรถไฟ
ทางรถไฟระหว่างโยโกกาวะกับคารุอิซาวะ ยาวราว 11.2 กิโลเมตร เปิดในปี 1893 รถไฟไต่ขึ้นด้วยระบบอับท์ ซึ่งคาร์ล โรมัน อับท์ วิศวกรชาวสวิสเป็นผู้พัฒนา คือมีรางเส้นที่สามที่มีฟันวางอยู่ระหว่างรางวิ่งสองเส้น และเฟืองที่ติดกับเพลาของรถจักรจะขบกับรางนั้น เรื่องราวของเส้นทางเล่าไว้ที่นี่ เส้นทางรางฟันเฟืองใช้งานอยู่ราว 70 ปี จนเส้นทางใหม่เข้ามาแทนในปี 1963 และทางเดินนี้ก็ตั้งชื่อตามระบบนั้น
ระหว่างมารุยามะกับคุมาโนะไทระ เส้นทางใหม่ไม่ได้ไปตามแนวของเส้นทางเก่า และสิ่งที่เส้นทางรางฟันเฟืองสร้างไว้ที่นั่นส่วนใหญ่ก็ถูกทิ้งให้ตั้งอยู่ ทางรถไฟข้ามช่องเขาปิดในปี 1997 เมื่อชินคันเซ็นไปนากาโนะเปิด ทางเดินนี้สร้างขึ้นภายใต้โครงการเส้นทางเดินเท้าของกระทรวงการก่อสร้าง ช่วงจากโยโกกาวะถึงเมกาเนะบาชิเสร็จในปี 2001 และขยายไปถึงคุมาโนะไทระในปี 2012
ทางเดินเริ่มต้นทางเหนือติดกับอุทยานมรดกรถไฟช่องเขาอูซุย ซึ่งเปิดในปี 1999 บนพื้นที่เดิมของโรงรถจักรที่โยโกกาวะ บนรางที่ปิดไปแล้ว รถไฟโทรลลีย์ชมวิวของอุทยานใช้รางฝั่งมุ่งหน้าคารุอิซาวะ ส่วนทางเดินทำขึ้นบนรางฝั่งมุ่งหน้าโตเกียว สถานีโยโกกาวะคือที่ที่โอกิโนยะเริ่มขายอาหารเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 1885 และเป็นที่ที่โอกิโนยะวางขายโทเงะ โนะ คามะเมชิในเดือนกุมภาพันธ์ 1958
สถานีไฟฟ้าย่อยมารุยามะ
ห่างจากจุดเริ่มต้นราว 2 กิโลเมตร มีอาคารอิฐสองหลังของอดีตสถานีไฟฟ้าย่อยมารุยามะตั้งอยู่ ในปี 1912 เส้นทางนี้กลายเป็นทางรถไฟสายหลักสายแรกในญี่ปุ่นที่เปลี่ยนมาใช้ไฟฟ้า เพื่อกำจัดควันในอุโมงค์และเพื่อขนส่งได้มากขึ้น มีการสร้างโรงไฟฟ้าพลังความร้อนที่โยโกกาวะสำหรับทางรถไฟนี้โดยเฉพาะ สถานีไฟฟ้าย่อยมารุยามะ ซึ่งสร้างในปี 1911 พร้อมกับสถานีไฟฟ้าย่อยอีกแห่งที่ยางาซากิในคารุอิซาวะ แปลงไฟฟ้านั้นเป็นแรงดันที่ทางรถไฟใช้ และเก็บบางส่วนไว้ในแบตเตอรี่สำหรับเหตุฉุกเฉิน
ขบวนรถที่หนักที่สุดที่ลากข้ามช่องเขาได้หนัก 126 ตันในปี 1911 ซึ่งเป็นช่วงท้ายของการเดินรถด้วยไอน้ำ และ 360 ตันในปี 1958 ใกล้ช่วงท้ายของเส้นทางรางฟันเฟืองไฟฟ้า สถานีไฟฟ้าย่อยทั้งสองแห่งเลิกใช้พร้อมกับระบบอับท์ในปี 1963 สถานีไฟฟ้าย่อยยางาซากิถูกรื้อทิ้ง ส่วนสถานีไฟฟ้าย่อยมารุยามะถูกขนอุปกรณ์ออกจนหมดแล้วทิ้งให้ตั้งอยู่ และงานซ่อมแซมในปี 2001 และ 2002 ก็ทำให้ภายนอกและหลังคากลับไปมีรูปลักษณ์เหมือนตอนที่สร้าง
เมกาเนะบาชิ สะพานอูซุยหมายเลข 3
ก่อนถึงเมกาเนะบาชิ ทางเดินลอดอุโมงค์ห้าแห่ง และระหว่างทางมองเห็นทะเลสาบอูซุยได้จากทางเดิน ทะเลสาบนี้เกิดขึ้นในปี 1958 เมื่อเขื่อนซากาโมโตะสร้างเสร็จตรงจุดที่แม่น้ำอูซุยกับแม่น้ำนากาโอะมาบรรจบกัน อุโมงค์หมายเลข 5 เปิดออกสู่สะพานโดยตรง
เมกาเนะบาชิ หรือ “สะพานแว่นตา” เป็นชื่อเรียกทั่วไปของสะพานอูซุยหมายเลข 3 ซึ่งข้ามแม่น้ำอูซุย งานก่อสร้างเริ่มในเดือนเมษายน 1892 และเสร็จในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน หนึ่งปีก่อนเส้นทางเปิด สะพานมีซุ้มโค้งอิฐสี่ช่อง ยาว 91.1 เมตร และสูง 31.39 เมตร เป็นสะพานที่ใหญ่ที่สุดใน 18 สะพานของเส้นทาง และเป็นหนึ่งในสะพานอิฐสี่ซุ้มโค้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ผู้ออกแบบคือวิศวกรชาวอังกฤษที่มีส่วนอย่างใกล้ชิดในการวางแผนเส้นทาง และประมาณกันว่าใช้อิฐไปสองล้านก้อน สะพานของเส้นทางนี้ได้รับการเสริมความแข็งแรงในปี 1896 ซุ้มโค้งแต่ละช่องของสะพานหมายเลข 3 มีช่วงกว้าง 18.29 เมตรก่อนงานนั้น และมีช่วงกว้าง 16.5 เมตรในปัจจุบัน
ทางเดินทอดข้ามด้านบนของสะพาน มีบันได 123 ขั้นขึ้นมาจากทางหลวงแผ่นดินด้านล่าง และจากบนสะพานมองเห็นซากของเส้นทางปี 1963 ได้ทางทิศเหนือ
อุโมงค์หมายเลข 6 และคุมาโนะไทระ
เลยสะพานไปคืออุโมงค์หมายเลข 6 ซึ่งยาว 546.17 เมตร และยาวที่สุดใน 26 อุโมงค์ของเส้นทาง ปากทางเข้าฝั่งโยโกกาวะเป็นอิฐ ปากทางออกฝั่งคารุอิซาวะเป็นหินสกัด และอุโมงค์ทั้งสายโค้งเป็นรูปตัว S
ทางเดินสิ้นสุดที่คุมาโนะไทระ ซึ่งเปิดในปี 1893 เป็นจุดให้รถไฟขาขึ้นกับรถไฟขาลงสับหลีกกัน และกลายเป็นสถานีในปี 1906 สถานีไฟฟ้าย่อยคุมาโนะไทระสร้างขึ้นที่นั่นในปี 1937 เมื่อการเดินรถที่เพิ่มขึ้นบนเส้นทางที่ใช้ไฟฟ้าทำให้แรงดันไฟฟ้าตก เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้นแบบเรียบง่าย ในเดือนมิถุนายน 1950 ดินถล่มเข้าใส่บริเวณสถานี กวาดบ้านพักเจ้าหน้าที่ไปและคร่าชีวิตผู้คน 50 คน และมีรูปปั้นแม่กับลูกตั้งอยู่ ณ ที่นั้นเพื่อรำลึกถึงพวกเขา คุมาโนะไทระถูกเปลี่ยนเป็นสถานีสัญญาณในปี 1966 เมื่อเส้นทางระหว่างโยโกกาวะกับคารุอิซาวะกลายเป็นทางคู่ และเลิกใช้เมื่อเส้นทางปิดในปี 1997 ว่ากันว่าทิวทัศน์จากสถานีนี้เป็นแรงบันดาลใจให้เนื้อร้องของเพลงสำหรับโรงเรียนชื่อ “โมมิจิ” (ใบไม้เปลี่ยนสี)
สิ่งที่ได้รับการคุ้มครอง
สะพาน อุโมงค์ และสถานีไฟฟ้าย่อยของเส้นทางรางฟันเฟืองเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมสำคัญของญี่ปุ่น ชื่อว่าอดีตสิ่งก่อสร้างทางรถไฟช่องเขาอูซุย ซึ่งรวมสะพานอิฐเจ็ดแห่ง อุโมงค์สิบเอ็ดแห่ง และอาคารสถานีไฟฟ้าย่อยสามหลัง สะพานห้าแห่ง คือหมายเลข 2 ถึงหมายเลข 6 ได้รับการขึ้นทะเบียนในปี 1993 ส่วนอุโมงค์หมายเลข 1 ถึงหมายเลข 10 และอาคารสองหลังของสถานีไฟฟ้าย่อยมารุยามะขึ้นทะเบียนในปี 1994 สิ่งที่เพิ่มเข้ามาในปี 2018 มีสะพานหมายเลข 7 และหมายเลข 13 อุโมงค์หมายเลข 17 และสถานีไฟฟ้าย่อยคุมาโนะไทระ ส่วนญี่ปุ่นเก็บรักษาอะไรของรถไฟไว้บ้าง และใครเป็นผู้คุ้มครองนั้นเป็นหัวข้อของบทความอีกเรื่องหนึ่ง
ในปี 2018 กิจกรรมเดินเท้าบนเส้นทางปี 1963 ที่ปิดไปแล้วก็เริ่มขึ้นด้วย
แหล่งอ้างอิง
- Annaka City, "Cultural properties in the city: Former Usui Pass Railway Facilities"
- Annaka City, "Abt no Michi walking path"
- Annaka City, "Meganebashi"
- Annaka City, "Basic concept for a roadside station (draft)," February 2024 (PDF)
- Annaka City, "Usui Lake"
- Gunma Prefecture, "Usui Pass Railway Facilities" (PDF)
- Agency for Cultural Affairs, Cultural Heritage Online, "Former Usui Pass Railway Facilities: Third Bridge"
- Agency for Cultural Affairs, Cultural Heritage Online, "Former Maruyama Substation machine room"
- Oginoya, chronology
ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):
