คารุอิซาวะ เมืองพักแรมบนนากาเซ็นโดกลายเป็นเมืองตากอากาศฤดูร้อนได้อย่างไร

คารุอิซาวะเป็นเมืองทางตะวันออกของจังหวัดนากาโนะ ตั้งอยู่บนที่ราบสูงที่สูงจากระดับน้ำทะเลราว 1,000 เมตร ที่ตีนภูเขาอาซามะด้านตะวันออกเฉียงใต้ ทางตะวันตกของช่องเขาอูซุยพอดี ในสมัยเอโดะ (1603–1868) ที่นี่เป็นเมืองพักแรมบนทางหลวงนากาเซ็นโด และกลายเป็นเมืองตากอากาศฤดูร้อนหลังจากมิชชันนารี เอ. ซี. ชอว์ มาใช้ฤดูร้อนปี 1886 ที่นี่และสร้างบ้านพักตากอากาศในปี 1888 และหลังจากทางรถไฟข้ามช่องเขามาถึงในปี 1893

ที่ราบสูงที่เดือนสิงหาคมเฉลี่ย 20.8°C

อุณหภูมิเฉลี่ยของคารุอิซาวะในเดือนสิงหาคมคือ 20.8°C เทียบกับ 26.9°C ในโตเกียว และอุณหภูมิสูงสุดรายวันเฉลี่ยของคารุอิซาวะคือ 26.3°C บนที่ราบสูงมีต้นลาร์ชและเบิร์ชขาวขึ้นอยู่ ในปี 2020 มีคนอาศัยอยู่ในเมืองราว 19,000 คน และช่วงกลางฤดูร้อนประชากรจะเพิ่มเป็นสิบเท่าของจำนวนนั้น

ภูเขาอาซามะ บนเขตแดนระหว่างจังหวัดนากาโนะกับจังหวัดกุนมะ เป็นภูเขาไฟที่ยังมีพลัง สูง 2,568 เมตร การปะทุในปี 1783 คร่าชีวิตผู้คนกว่าหนึ่งพันคน และลาวาที่ไหลลงทางลาดด้านเหนือก็แข็งตัวเป็นโอนิโอชิดาชิ ทุ่งหินยาวราว 5 กิโลเมตร

เมืองพักแรมสามแห่งใต้ช่องเขา

ในสมัยเอโดะ นากาเซ็นโด ทางหลวงสายในแผ่นดินระหว่างเอโดะกับเกียวโต ข้ามช่องเขาอูซุยมาแล้วผ่านเมืองพักแรมสามแห่งที่ตีนภูเขาอาซามะ คือคารุอิซาวะ คุตสึกาเกะ และโออิวาเกะ ผู้แสวงบุญที่กำลังไปวัดเซ็นโคจิ และไดเมียวที่เดินทางไปกลับเอโดะ มาพักที่นี่หลังไต่เขาขึ้นมา

เมืองพักแรมคารุอิซาวะไม่มีนาข้าว มีแต่ไร่ และเลี้ยงชีพด้วยการสัญจรบนถนนเป็นหลัก การปะทุในปี 1783 ทำลายเมืองไปเกือบหมด ประชากรลดจาก 1,395 คนในปี 1753 เหลือ 451 คนในปี 1843 หลังปี 1868 ระบบสถานีพักแรมถูกยกเลิก ถนนแผ่นดินสายใหม่เปิดในปี 1883 และเมืองพักแรมก็เสื่อมลง

ฤดูร้อนปี 1886

ในปี 1886 อเล็กซานเดอร์ ครอฟต์ ชอว์ มิชชันนารีของคริสตจักรแห่งอังกฤษซึ่งเกิดในแคนาดา แวะที่คารุอิซาวะระหว่างเดินทางเผยแผ่ศาสนา เขากลับมาอีกครั้งในต้นเดือนกรกฎาคมปีนั้นพร้อมครอบครัว และพักอยู่จนถึงปลายเดือนสิงหาคม ชอว์แนะนำที่นี่แก่ชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่น ในเดือนพฤษภาคม 1888 เขาสร้างบ้านพักตากอากาศ ซึ่งเป็นหลังแรกในคารุอิซาวะ เขาเรียกภูมิอากาศที่นี่ว่า “โรงพยาบาลที่ไม่มีหลังคา”

ชอว์ยังตั้งโบสถ์ในคารุอิซาวะ ซึ่งปัจจุบันคือโบสถ์อนุสรณ์ชอว์ และบ้านพักของเขาภายหลังถูกย้ายไปไว้ด้านหลังโบสถ์เป็นบ้านอนุสรณ์ ในเดือนสิงหาคม 1893 นาวาเอกชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งสร้างบ้านพักตากอากาศหลังแรกที่มีชาวญี่ปุ่นเป็นเจ้าของ และแนะนำคารุอิซาวะให้ชนชั้นสูงของญี่ปุ่นรู้จัก เช่นเดียวกับที่ชอว์แนะนำให้ชาวต่างชาติรู้จัก

ทางรถไฟไต่ขึ้นช่องเขา

รถรางม้าลากเริ่มวิ่งระหว่างโยโกกาวะ ซึ่งอยู่ที่ตีนช่องเขาอูซุยฝั่งกุนมะ กับคารุอิซาวะในเดือนกันยายน 1888 เดือนธันวาคมปีเดียวกัน ทางรถไฟจากนาโอเอ็ตสึริมทะเลญี่ปุ่นก็มาถึงคารุอิซาวะ ช่วงที่ขาดอยู่เชื่อมกันในเดือนเมษายน 1893 เมื่อรถไฟรางฟันเฟืองจากโยโกกาวะเปิด และรถไฟวิ่งตลอดสายระหว่างอูเอโนะในโตเกียวกับนาโอเอ็ตสึได้ คารุอิซาวะอยู่สูงกว่าโยโกกาวะ 553 เมตร

จนถึงเดือนตุลาคม 1997 รถไฟทุกขบวนที่ข้ามช่องเขาจอดที่โยโกกาวะระหว่างที่พ่วงหรือปลดรถจักร ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 1958 ช่วงจอดนั้นคือตอนที่ผู้โดยสารวิ่งไปตามชานชาลาเพื่อซื้อโทเงะ โนะ คามะเมชิ เอกิเบ็นในหม้อดินเผา

โรงแรมและบ้านพักตากอากาศ

เมื่อทางรถไฟเสร็จสมบูรณ์ โรงแรมก็เปิดขึ้นและผู้มาเยือนในฤดูร้อนก็เพิ่มขึ้น คาเมยะ ที่พักแรมของเมืองพักแรมเก่า เคยให้ชอว์พักในฤดูร้อนปี 1886 ในปี 1894 ซาโต มัมเป เจ้าของที่พัก ปรับปรุงคาเมยะเป็นโรงแรมแบบตะวันตกสำหรับแขกชาวต่างชาติ และในปี 1896 ก็เปลี่ยนชื่อเป็นโรงแรมมัมเป ซึ่งเป็นชื่อที่ชาวต่างชาติออกเสียงง่ายกว่า จอห์น เลนนอน กับครอบครัวมาพักที่นี่สามฤดูร้อน ตั้งแต่ปี 1977 ถึง 1979

นักธุรกิจคนหนึ่งเริ่มสร้างโรงแรมมิกาสะในฤดูร้อนปี 1904 โดยมีซาโต มัมเป ควบคุมงาน ตัวอาคารเป็นของปี 1905 เป็นโรงแรมไม้แบบตะวันตกล้วนที่ออกแบบและสร้างด้วยฝีมือชาวญี่ปุ่น และมีบุคคลจากวงการธุรกิจและศิลปะมาพักมากจนได้ชื่อว่าโรกูเมกังแห่งคารุอิซาวะ ตามชื่ออาคารที่สร้างในโตเกียวเมื่อปี 1883 เพื่อรับรองแขกต่างชาติ วันที่ 31 พฤษภาคม 1980 อดีตโรงแรมมิกาสะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมสำคัญ

ในเดือนสิงหาคม 1923 หมู่บ้านฮิงาชินางากูระยกฐานะเป็นเมืองและใช้ชื่อคารุอิซาวะ มีประชากร 5,012 คน จนถึงทศวรรษ 1930 คารุอิซาวะเป็นที่รู้จักในฐานะย่านบ้านพักตากอากาศของชาวต่างชาติ โดยมีคารุอิซาวะเก่าเป็นศูนย์กลาง และชาวญี่ปุ่นที่มีบ้านพักตากอากาศส่วนใหญ่เป็นนักการเมือง นักธุรกิจ และนักเขียน ถนนร้านค้าของคารุอิซาวะเก่าเกิดขึ้นบนที่ตั้งของเมืองพักแรม

นักเขียนก็มาคารุอิซาวะด้วย ในจำนวนนั้นมีมูโร ไซเซ อาริชิมะ ทาเกโอะ และคาวาบาตะ ยาสึนาริ โฮริ ทัตสึโอะ มาเยือนครั้งแรกในปี 1923 และกลับมาแทบทุกปี โดยใช้คารุอิซาวะเป็นฉากของผลงานหลายเรื่อง เขาอาศัยอยู่ที่โออิวาเกะตั้งแต่ปี 1944 และเสียชีวิตที่นั่นในปี 1953

หลังสงคราม

ในปี 1972 เมืองกำหนดแนวปฏิบัติของตนเองเพื่อคุ้มครองธรรมชาติ โดยจำกัดการแบ่งที่ดิน ความสูงและสีของอาคาร และป้าย

บ้านพักตากอากาศขยายไปยังนากะคารุอิซาวะ ซึ่งคือคุตสึกาเกะเดิม และไปยังมินามิคารุอิซาวะ ทางใต้ของทางรถไฟ พอถึงปี 1997 มีบ้านพักตากอากาศราว 12,800 หลัง และบ้านพักรับรองของบริษัท 375 แห่ง

ในปี 1964 การแข่งขันขี่ม้าประเภทอีเวนติ้งสามวันของโตเกียวโอลิมปิกจัดขึ้นที่คารุอิซาวะ มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ 48 คนจาก 12 ประเทศ ในปี 1998 การแข่งขันเคอร์ลิงของโอลิมปิกฤดูหนาวนากาโนะจัดที่คาซาโกชิ พาร์ก อารีนา

1997: ชินคันเซ็นมาถึง

วันที่ 1 ตุลาคม 1997 ชินคันเซ็นจากทาคาซากิถึงนากาโนะเปิดให้บริการ และโตเกียวก็อยู่ห่างไปราวหนึ่งชั่วโมง ในวันเดียวกัน เส้นทางเก่าระหว่างโยโกกาวะกับคารุอิซาวะถูกยกเลิกและมีรถบัสมาแทน ส่วนเส้นทางจากคารุอิซาวะถึงชิโนโนอิตกเป็นของบริษัทใหม่ คือรถไฟชินาโนะ โอกิโนยะเริ่มขายโทเงะ โนะ คามะเมชิบนชินคันเซ็นช่วงทาคาซากิ–คารุอิซาวะในวันนั้น

วันที่ 20 ตุลาคม และ 1 ธันวาคม 2018 ในวาระครบรอบ 130 ปีของสายชินเอ็ตสึ มีการขายโทเงะ โนะ คามะเมชิที่สถานีคารุอิซาวะในกระดาษห่อที่ระลึก ซึ่งลายต่างกันในแต่ละวัน

แหล่งอ้างอิง

• Town of Karuizawa, "Town handbook 2016: 130th anniversary of the health resort"
• Town of Karuizawa, "Profile of the town"
• Town of Karuizawa, "Cultural properties of the town"
• Town of Karuizawa, "Hori Tatsuo Memorial Museum of Literature"
• Japan Meteorological Agency, "Climate normals for Karuizawa (1991–2020)"
• Japan Meteorological Agency, "Climate normals for Tokyo (1991–2020)"
• Mampei Hotel, "About the hotel"
• Kotobank, "Karuizawa"
• Kotobank, "Karuizawa-shuku"
• Kotobank, "Mount Asama"
• Kotobank, "Onioshidashi"
• Oginoya, chronology

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

• Charlie fong / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0, 2024
• Daderot / Wikimedia Commons, CC0
• 663highland / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0, 2007
• 土屋写真館 / Wikimedia Commons, Public domain, 1930