ซุวะคือแอ่งที่ราบรอบทะเลสาบซุวะ กลางจังหวัดนากาโนะ ผิวน้ำของทะเลสาบอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 759 เมตร ที่นี่เป็นที่รู้จักจากสันน้ำแข็งที่ดันตัวขึ้นพาดทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง จากศาลเจ้าซุวะไทชะ ศาลเจ้าใหญ่ของศาลเจ้าซุวะราว 10,000 แห่งในญี่ปุ่น และจากอมบาชิระ เทศกาลที่ลากท่อนซุงต้นเฟอร์ 16 ต้นออกจากภูเขาด้วยแรงคน
ทะเลสาบตื้นที่ความสูง 759 เมตร
ทะเลสาบซุวะมีพื้นที่ 13.3 ตารางกิโลเมตร และเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนากาโนะ จุดที่ลึกที่สุดลึก 7.2 เมตร มีแม่น้ำ 31 สายไหลลงทะเลสาบ และไหลออกสายเดียวคือแม่น้ำเท็นรีว ซึ่งเริ่มต้นที่ประตูระบายน้ำในเมืองโอกายะ
ทางข้ามของเทพเจ้า
เมื่อทะเลสาบเป็นน้ำแข็งทั้งผืน และอุณหภูมิต่ำกว่าลบ 10 องศาเซลเซียสติดต่อกันหลายวัน น้ำแข็งจะหนาเกิน 10 เซนติเมตร น้ำแข็งหดตัวตอนกลางคืนและขยายตัวตอนกลางวัน จนแตกออกพร้อมเสียงดังกึกก้อง และดันตัวขึ้นเป็นสันสูง 30 ถึง 60 เซนติเมตร จากฝั่งใต้ไปถึงฝั่งเหนือ
สันน้ำแข็งนี้เรียกว่า “โอมิวาตาริ” คือทางข้ามของเทพเจ้า ตามตำนาน นี่คือเส้นทางของเทพเจ้าฝ่ายชายแห่งศาลเจ้าบนของซุวะไทชะ ทางใต้ของทะเลสาบ ที่เดินทางไปหาเทพีแห่งศาลเจ้าล่างทางฝั่งเหนือ ศาลเจ้ายัตสึรุงิในเมืองซุวะเฝ้าดูทะเลสาบทุกฤดูหนาว และเมื่อสันน้ำแข็งก่อตัวครบแล้วก็จะประกอบพิธีและประกาศว่าเกิดโอมิวาตาริ
บันทึกโอมิวาตาริรายปียังเหลืออยู่ตั้งแต่ปี 1443 และใช้ศึกษาว่าภูมิอากาศของญี่ปุ่นเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ศาลเจ้ายัตสึรุงิประกอบพิธีครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2018 วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2026 ซึ่งเป็นปีที่ 584 ของการเฝ้าสังเกต ศาลเจ้าประกาศว่าจะไม่เกิดโอมิวาตาริ นับเป็นฤดูหนาวที่แปดติดต่อกัน
ศาลเจ้าสี่แห่งรอบทะเลสาบ
ซุวะไทชะประกอบด้วยศาลเจ้าสี่แห่ง ศาลเจ้าบนประกอบด้วยมาเอมิยะในเมืองจิโนะ และฮมมิยะในเมืองซุวะ ทั้งสองแห่งอยู่ทางใต้ของทะเลสาบ ศาลเจ้าล่างประกอบด้วยฮารุมิยะและอากิมิยะ ซึ่งอยู่ห่างกัน 1 กิโลเมตรในชิโมซุวะทางฝั่งเหนือ
ฮมมิยะ ฮารุมิยะ และอากิมิยะ ไม่มีอาคารประธานที่ประดิษฐานเทพเจ้า ศาลเจ้าบนนับถือภูเขาเป็นองค์เทพ ฮารุมิยะนับถือต้นซีดาร์ และอากิมิยะนับถือต้นยิว เทพเจ้าที่สถิตคือทาเกมินากาตะ โนะ คามิ กับชายาคือยาซากาโตเมะ โนะ คามิ ในเทพปกรณัมของ Kojiki เมื่อทูตจากแดนสวรรค์มาเรียกร้องให้ยกแผ่นดินให้ ทาเกมินากาตะเป็นผู้เดียวที่ปฏิเสธ จึงถูกไล่ตามไปจนถึง “ทะเลแห่งซุวะ” และยอมจำนนที่นั่น ที่ซุวะ ผู้คนนับถือเทพองค์นี้มาช้านานในฐานะเทพผู้บุกเบิกดินแดนแถบนี้ ผู้พิทักษ์ลมและน้ำ และเทพแห่งการล่าสัตว์ การเกษตร และสงคราม
ท่อนซุงต้นเฟอร์สิบหกต้น
อมบาชิระจัดในปีขาลและปีวอก ซึ่งเวียนมาห่างกันหกปี ในญี่ปุ่นนับปีที่จัดเทศกาลเป็นปีที่หนึ่งด้วย จึงกล่าวกันว่าอมบาชิระจัดเจ็ดปีครั้ง อมบาชิระครั้งล่าสุดจัดในปี 2022 และครั้งถัดไปตรงกับปี 2028 ต้นเฟอร์จะถูกโค่นในภูเขา ลากไปยังศาลเจ้าทั้งสี่แห่ง แล้วตั้งขึ้นที่มุมทั้งสี่ของแต่ละศาลเจ้ามุมละต้น รวมเป็นเสา 16 ต้น
ท่อนซุงแปดต้นของศาลเจ้าบนมาจากป่าของศาลเจ้าที่ตีนเทือกเขายัตสึงาตาเกะ ห่างออกไปราว 25 กิโลเมตร ท่อนที่ใหญ่ที่สุดยาวเกือบ 17 เมตร และหนักราว 13 ตัน ไม่มีการใช้ล้อหรือลูกกลิ้ง แต่ละต้นลากด้วยเชือกโดยผู้คนในเขตศาลเจ้า 1,000 ถึง 2,000 คน
ในเดือนเมษายน ท่อนซุงจะถูกนำลงจากภูเขา และระหว่างทาง แต่ละต้นจะถูกปล่อยให้ไถลลงทางลาดชันโดยมีผู้ชายขี่อยู่บนนั้น ขั้นตอนนี้เรียกว่า “คิโอโตชิ” คือการปล่อยท่อนซุง ทางลาดของศาลเจ้าบนชัน 27 องศา ส่วนของศาลเจ้าล่างชันถึง 35 องศา และยาวราว 100 เมตร ในเดือนพฤษภาคม ท่อนซุงจะถูกลากไปถึงศาลเจ้า และแต่ละต้นจะถูกตั้งขึ้นด้วยแรงคนโดยที่ยังมีผู้ชายขี่อยู่
น้ำพุร้อน ปราสาท และเมืองพักแรม
คามิซุวะ ใจกลางของเมืองซุวะ มีน้ำพุร้อนที่มีตาน้ำกว่า 500 แห่งบนฝั่งตะวันออกของทะเลสาบ ซึ่งปรากฏในเอกสารครั้งแรกในปี 1237 คามิซุวะเป็นเมืองรอบปราสาทของเจ้าผู้ครองตระกูลซุวะ และเป็นสถานีพักแรมบนโคชูไคโด หนึ่งในทางหลวงห้าสายจากเอโดะซึ่งคือโตเกียวในปัจจุบัน ปราสาททากาชิมะสร้างในปี 1592 ยื่นออกไปในทะเลสาบ และรู้จักกันในชื่อปราสาทลอยน้ำ หอปราสาทสร้างขึ้นใหม่ในปี 1970
ชิโมซุวะเติบโตขึ้นที่หน้าประตูศาลเจ้าล่าง สถานีพักแรมของนากาเซ็นโดตั้งขึ้นที่นั่นในปี 1602 ใต้ช่องเขาวาดะ และโคชูไคโดก็สิ้นสุดที่นั่น สถานีพักแรมแห่งนี้มีน้ำพุร้อนของตัวเอง
จากไหมสู่นาฬิกา
โรงงานสาวไหมที่ใช้เครื่องจักรแบบตะวันตกสร้างขึ้นในปี 1875 ที่หมู่บ้านฮิราโนะ ซึ่งปัจจุบันคือเมืองโอกายะ เมื่อถึงปี 1930 ฮิราโนะมีประชากร 53,000 คน ราวครึ่งหนึ่งเป็นผู้หญิงที่ทำงานในโรงงานไหม และเป็นหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในญี่ปุ่น คาตากูระ หนึ่งในบริษัทไหมรายใหญ่ของโอกายะ เข้าครอบครองโรงงานไหมโทมิโอกะในปี 1939
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำปี 1930 กระทบโรงงานไหมอย่างหนัก และโรงงานบางแห่งหันไปทำมิโซะ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โรงงานผลิตนาฬิกาและอุปกรณ์เชิงแสงทางทหารถูกอพยพจากย่านโตเกียว–โยโกฮาม่าเข้ามาอยู่ในอาคารโรงงานไหม หลังสงคราม เมืองต่าง ๆ รอบทะเลสาบผลิตนาฬิกา กล้องถ่ายรูป และกล่องดนตรี และเมืองโอกายะกล่าวว่าโอกายะได้รับการขนานนามว่า “สวิตเซอร์แลนด์แห่งตะวันออก”
โอกิโนยะ ผู้ผลิตโทเงะ โนะ คามะเมชิ เปิดไดรฟ์อินในเมืองซุวะเมื่อวันที่ 21 เมษายน 1983 ใกล้ทางขึ้นลงซุวะของทางด่วนชูโอ โรงงานที่อยู่ติดกับไดรฟ์อินแห่งนั้นเป็นหนึ่งในโรงงานสองแห่งที่ผลิตโทเงะ โนะ คามะเมชิ โอกิโนยะยังทำคามะเมชิที่ตั้งชื่อตามริมทะเลสาบ คือโคฮัง โนะ คามะเมชิ ซึ่งใส่เนื้อวัวนากาโนะ มันนางาอิโมะ และหน่อไม้ฝรั่ง
แหล่งอ้างอิง
- Kotobank, "Lake Suwa"
- Kotobank, "Omiwatari"
- Kotobank, "Suwa Taisha"
- Kotobank, "Onbashira Festival"
- Kotobank, "Shimosuwa"
- Kotobank, "Kamisuwa Onsen"
- Kotobank, "Suwa"
- Kotobank, "Okaya"
- Suwa Taisha, "About Suwa Taisha"
- Suwa Taisha, "Shikinen Zōei Onbashira Taisai"
- Nagano Prefecture, Suwa Construction Office, "Kamaguchi Sluice Gate" (PDF)
- Suwa Tourism Association, "Omiwatari on Lake Suwa"
- Suwa Tourism Association, "No omiwatari declared for the eighth winter in a row" (February 2026)
- Suwa Regional Tourism Federation, Onbashira official site, "Yamadashi"
- Suwa Regional Tourism Federation, Onbashira official site, "Frequently asked questions"
- City of Okaya, "Welcome to Okaya"
- Oginoya, chronology
- Oginoya online shop, "Kohan no Kamameshi"
ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):
- Irvin / Wikimedia Commons, CC BY 4.0, 2022
- Kzu06 / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0, 2018
- Saigen Jiro / Wikimedia Commons, CC0, 2015
- C1815 / Wikimedia Commons, Public domain, 2010
- 663highland / Wikimedia Commons, CC BY 2.5, 2016
