ภาษา

เครื่องปั้นดินเผากับพอร์ซเลน วิธีแยกเซรามิกสองประเภทของญี่ปุ่น

จานพอร์ซเลนสีขาวจากอาริตะ เขียนลายดอกไม้และต้นหญ้าด้วยสีน้ำเงินโคบอลต์

เครื่องปั้นดินเผาคือดินที่เผาด้วยอุณหภูมิปานกลาง เนื้อของมันดูดซึมน้ำและแสงผ่านไม่ได้ พอร์ซเลนทำจากวัตถุดิบอย่างหินพอร์ซเลนและเฟลด์สปาร์ เผาด้วยความร้อนสูงกว่าจนเนื้อกลายเป็นคล้ายแก้ว พอร์ซเลนมีสีขาว ไม่ดูดซึมน้ำ แสงผ่านได้ และเมื่อเคาะจะมีเสียงกังวานเหมือนโลหะ

เทียบกันทีละข้อ

เครื่องปั้นดินเผา (“โทกิ”) พอร์ซเลน (“จิกิ”)
ทำจาก ดินเหนียว ดินเนื้อละเอียด ควอตซ์ เฟลด์สปาร์ หินพอร์ซเลน
อุณหภูมิที่เผา 800–900°C เมื่อใช้น้ำเคลือบไฟต่ำ ราว 1,200°C เมื่อใช้น้ำเคลือบไฟสูง 1,300–1,450°C
เนื้อ มีรูพรุน ขาวและคล้ายแก้ว
น้ำ ดูดซึมบ้าง ไม่ดูดซึมเลย
แสง แทบไม่ผ่าน ผ่านได้
เมื่อเคาะ เสียงทึบ เสียงกังวานแบบโลหะ

ในภาษาญี่ปุ่น ทั้งสองอย่างรวมกันเรียกว่า “โทจิกิ” หรือเรียกง่าย ๆ ว่า “ยากิโมโนะ” ซึ่งแปลว่า “ของที่เผา”

ดินกับไฟ

เครื่องปั้นดินเผาเริ่มจากดินที่ขึ้นรูปง่ายและทนความร้อน ภาชนะที่ขึ้นรูปแล้วจะเคลือบด้วยน้ำเคลือบแล้วนำไปเผา เนื้อที่เผาแล้วมีรูพรุนและดูดซึมน้ำเล็กน้อย สิ่งที่กันไม่ให้ของเหลวซึมเข้าไปจึงเป็นน้ำเคลือบ สีของน้ำเคลือบเครื่องปั้นดินเผามาจากออกไซด์ของโลหะ เช่น ทองแดง เหล็ก และแมงกานีส ในญี่ปุ่น สโตนแวร์มักนับเป็นเครื่องปั้นดินเผา

พอร์ซเลนเผาจนเนื้อหลอมรวมกัน ผลที่ได้มีสีขาว คล้ายแก้ว และแข็งกว่าเครื่องปั้นดินเผา ทั้งยังมีความแข็งแรงเชิงกลสูงกว่า

แยกด้วยแสงและเสียง

มีวิธีทดสอบสองวิธีที่ไม่ต้องใช้เครื่องมือ ยกชิ้นงานขึ้นส่องกับแสง พอร์ซเลนยอมให้แสงผ่านได้บ้าง ส่วนเครื่องปั้นดินเผาแทบไม่ให้ผ่านเลย จากนั้นลองเคาะดู พอร์ซเลนให้เสียงแบบโลหะ ส่วนเครื่องปั้นดินเผาให้เสียงทึบกว่า

กาน้ำชามาชิโกะที่เขียนลายทิวทัศน์ด้วยฝีแปรงรวดเร็ว
กาน้ำชามาชิโกะ ราวปี 1915–35 ที่พิพิธภัณฑ์บรุกลิน

จากจีนสู่อาริตะและยุโรป

ในสองอย่างนี้ เครื่องปั้นดินเผาเก่าแก่กว่า เครื่องปั้นดินเผาเคลือบปรากฏขึ้นในเมโสโปเตเมียและอียิปต์ราว 3000 ปีก่อนคริสตกาล และในจีนระหว่าง 1400 ถึง 1300 ปีก่อนคริสตกาล ในญี่ปุ่นปรากฏขึ้นในสมัยนาระ คือคริสต์ศตวรรษที่ 8

พอร์ซเลนทำขึ้นครั้งแรกในจีน ในเกาหลีทำกันในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 และในญี่ปุ่นทำตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยเริ่มจากอาริตะยากิในต้นสมัยเอโดะ ยุโรปตามมาในช่วงปีแรก ๆ ของคริสต์ทศวรรษ 1700 เมื่อโยฮันน์ ฟรีดริช เบิทท์เกอร์ ทำพอร์ซเลนสีขาวได้สำเร็จในเยอรมนี แหล่งผลิตพอร์ซเลนหลักของญี่ปุ่นมีอาริตะ เซโตะ ทาจิมิ คิโยมิซุ และคุตานิ เป็นต้น

หม้อคามะเมชิเป็นเครื่องปั้นดินเผา

มาชิโกะยากิจากจังหวัดโทจิงิเป็นเครื่องปั้นดินเผา และหม้อของโทเงะ โนะ คามะเมชิซึ่งเป็นมาชิโกะยากิก็เช่นกัน บนหม้อใบนี้มองเห็นได้ทั้งสองอย่างที่ประกอบเป็นเครื่องปั้นดินเผา คือเนื้อดินและน้ำเคลือบ ส่วนบนเคลือบด้วยน้ำเคลือบสีน้ำตาล และสีน้ำตาลคือสีที่ช่างปั้นของมาชิโกะได้จากเหล็กมาแต่ดั้งเดิม ส่วนล่างเป็นเนื้อดินเปลือย

หม้อเปล่าที่มีชื่อโอกิโนยะสลักอยู่บนแถบเคลือบสีน้ำตาล มีฝาแบนพิงอยู่
หม้อของโทเงะ โนะ คามะเมชิ ด้านบนเคลือบ ด้านล่างเป็นเนื้อดินเปลือย

แหล่งอ้างอิง

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

กองบรรณาธิการโอกิโนยะ

โทเงะ โนะ คามะเมชิ

กองบรรณาธิการโอกิโนยะ

แนะนำโทเงะ โนะ คามะเมชิ ภาชนะที่ใส่ และวัฒนธรรมอาหารญี่ปุ่น โดยอ้างอิงข้อมูลทางการของโอกิโนยะ