กินซ่า โตเกียว: หอนาฬิกา ห้างสรรพสินค้า และถนนสายหลักที่ไม่มีรถ

กินซ่าเป็นย่านใจกลางโตเกียว แบ่งเป็น 1-โจเมะ ถึง 8-โจเมะ และถนนสายหลักมีห้างสรรพสินค้ากับร้านเฉพาะทางเรียงราย ย่านนี้เป็นที่รู้จักทั่วโลกในฐานะถนนช็อปปิงระดับหรูที่เป็นตัวแทนของโตเกียวและของญี่ปุ่น กินซ่าอย่างทุกวันนี้ก่อรูปขึ้นหลังแผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโตเมื่อวันที่ 1 กันยายน 1923 ซึ่งทำลายย่านอิฐที่สร้างขึ้นที่นี่ในทศวรรษ 1870 ไปเกือบทั้งหมด ที่มาของชื่อและการสร้างถนนอิฐเล่าไว้ในกินซ่าและชิมบาชิ

แปดช่วงตึกบนผังตาราง

กินซ่าอยู่ในเขตชูโอ ใกล้สถานียูรากุโจและสถานีชิมบาชิของ JR ถนนสายหลักคือถนนชูโอโดริ หรือที่เรียกอีกชื่อว่ากินซ่าโดริ ทอดจากเหนือลงใต้ตั้งแต่เคียวบาชิถึงชิมบาชิ ถนนฮารุมิโดริตัดกับถนนสายนี้ที่สี่แยกกินซ่า 4-โจเมะ ถนนต่าง ๆ ตัดกันเป็นผังตาราง ซึ่งย้อนไปถึงการวางผังย่านครั้งแรกในสมัยโทกูงาวะ อิเอยาซุเมื่อราว 400 ปีก่อน และแทบไม่เปลี่ยนแปลงนับจากนั้น

กินซ่าเคยถูกล้อมรอบด้วยคูเมืองและคลอง หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งหมดถูกถม และปัจจุบันมีทางด่วนวิ่งรอบย่าน เคียวบาชิ ชิมบาชิ ซูกิยาบาชิ และมิฮาราบาชิยังเหลืออยู่ในฐานะชื่อสี่แยก คำว่า “ฮาชิ” หรือ “บาชิ” แปลว่าสะพาน

ในช่วงปีแรก ๆ ของสมัยเมจิ กินซ่าหมายถึงเพียง 1-โจเมะ ถึง 4-โจเมะ ทางฝั่งตะวันออกของถนนสายหลักเท่านั้น หลังแผ่นดินไหวปี 1923 จึงขยายไปถึง 8-โจเมะ

ห้างสรรพสินค้าสามแห่งในหกปี

ห้างสรรพสินค้าเข้ามาในช่วงที่กินซ่ากำลังถูกสร้างขึ้นใหม่หลังแผ่นดินไหว มัตสึซากายะเปิดในปี 1924 ก่อนหน้านั้นลูกค้าต้องฝากรองเท้าไว้ที่ทางเข้าห้างสรรพสินค้า และมัตสึซากายะสาขากินซ่าเป็นห้างสรรพสินค้าแห่งแรกที่ให้ลูกค้าเดินได้ทั่วทั้งอาคารโดยสวมรองเท้าที่ใส่มาจากข้างนอก ห้างนี้เปิดสวนสัตว์บนดาดฟ้า มัตสึยะเปิดในปี 1925 โดยมีโถงโล่งทะลุชั้นอยู่ตรงกลางและมีพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ มิตสึโคชิเปิดในปี 1930 ส่วนชั้นอาหารใต้ดินของห้างเหล่านี้เป็นเรื่องของเดปาจิกะ

ร้านเฉพาะทางของกินซ่ากังวลกับห้างใหญ่ทั้งสามแห่ง แต่ก็เข้มแข็งขึ้นในฐานะผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน และการอยู่ร่วมกันของห้างสรรพสินค้ากับร้านเฉพาะทางก็กลายเป็นลักษณะเด่นของกินซ่า ปี 1929 ค่าเช่าอสังหาริมทรัพย์ในกินซ่าแซงหน้านิฮมบาชิและกลายเป็นสูงที่สุดในประเทศ ปี 1934 รถไฟใต้ดินที่เริ่มต้นจากอาซากุสะมาถึงกินซ่า

หอนาฬิกาที่สี่แยก 4-โจเมะ

อาคารที่มีหอนาฬิกาตรงสี่แยก 4-โจเมะสร้างเสร็จในปี 1932 เป็นสำนักงานใหญ่ของฮัตโตริ โทเกเต็น ร้านค้านาฬิกาที่ปัจจุบันคือเซโก (Seiko) ฮัตโตริสร้างหอนาฬิกาแห่งแรกของตนบนที่ดินเดียวกันในปี 1894 และรื้อลงในปี 1921 เพื่อสร้างใหม่ นาฬิกามีหน้าปัดสี่ด้าน แต่ละด้านมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2.4 เมตร และหันไปทางทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก และตะวันตกเกือบพอดี

อาคารนี้รอดจากการโจมตีทางอากาศในปี 1945 แม้แรงระเบิดจะทำให้หน้าปัดแตกไปสามด้าน หลังสงคราม กองกำลังยึดครองเข้ายึดอาคารไปใช้เป็น PX ซึ่งเป็นร้านค้าสำหรับบุคลากรทางทหารของสหรัฐฯ วาโก บริษัทที่ก่อตั้งในปี 1947 เพื่อรับช่วงธุรกิจค้าปลีกของฮัตโตริ เริ่มเปิดกิจการในอาคารนี้ในปี 1952 นาฬิกาตีระฆังทำนองเวสต์มินสเตอร์มาตั้งแต่วันที่ 10 มิถุนายน 1954 ปัจจุบันอาคารนี้มีชื่อว่า Seiko House

ไฟไหม้ในปี 1945 สร้างใหม่เสร็จภายในปี 1968

การโจมตีทางอากาศระหว่างเดือนมกราคมถึงพฤษภาคม 1945 เผากินซ่าไปเกือบทั้งย่าน เดือนเมษายน 1946 บรรดาเจ้าของร้านจัดเทศกาลฟื้นฟูกินซ่า ว่ากันว่าถึงตอนนั้นมีร้านบนถนนสายหลักกลับมาเปิดแล้ว 180 ร้าน

รถรางบนถนนสายหลักวิ่งเป็นครั้งสุดท้ายในคืนวันที่ 9 ธันวาคม 1967 จากนั้นถนนก็ถูกสร้างใหม่ ซึ่งเป็นโครงการที่เสร็จในปี 1968 เสาไฟฟ้าและสายไฟเหนือศีรษะถูกรื้อออก ทางเท้าถูกขยายให้กว้างขึ้นและปูด้วยหินแกรนิตที่เคยเป็นหินปูรางรถราง ต้นหลิวที่เรียงรายริมถนนถูกนำออกไป

ถนนสายหลักที่ไม่มีรถ

วันที่ 2 สิงหาคม 1970 ถนนสายหลักของกินซ่าปิดไม่ให้รถเข้าเป็นครั้งแรก และเปิดให้คนเดินเท้า วันเดียวกันนั้นมีการทำแบบเดียวกันที่ชินจูกุ อิเกบุกุโระ และอาซากุสะ ตามข้อเสนอของผู้ว่าราชการกรุงโตเกียว ภาษาญี่ปุ่นเรียกการทำเช่นนี้ว่า “โฮโกชะ เท็งโงกุ” (hokōsha tengoku) แปลว่า “สวรรค์ของคนเดินเท้า” ที่กินซ่า ถนนจะปิดไม่ให้ยานพาหนะผ่านตั้งแต่ 1-โจเมะ ถึง 8-โจเมะ ในวันเสาร์ วันอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์

คาบูกิซ่า

คาบูกิซ่าเป็นโรงละครที่สร้างขึ้นสำหรับคาบูกิ ซึ่งเป็นละครแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น โรงละครเปิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 1889 ที่โคบิกิโจ ซึ่งปัจจุบันคือกินซ่า 4-โจเมะ โรงละครถูกไฟไหม้ในปี 1921 และแผ่นดินไหวปี 1923 เกิดขึ้นระหว่างที่กำลังสร้างใหม่ อาคารหลังถัดมาเปิดในเดือนมกราคม 1925 และถูกไฟไหม้ในการโจมตีทางอากาศเดือนพฤษภาคม 1945 อาคารหลังที่มาแทนเปิดในเดือนมกราคม 1951 และปิดในเดือนเมษายน 2010

คาบูกิซ่าหลังปัจจุบันเปิดในเดือนเมษายน 2013 มี 1,808 ที่นั่ง โรงละครยังคงหลังคากระเบื้องและหน้าจั่วโค้งของอาคารหลังก่อนหน้าไว้ และมีอาคารสำนักงาน 29 ชั้นชื่อคาบูกิซ่าทาวเวอร์ตั้งอยู่ด้านหลัง บริษัทโชจิกุจัดแสดงคาบูกิที่โรงละครนี้มาตั้งแต่ปี 1914

ข้อจำกัดความสูง และ GINZA SIX

ภายใต้แผนเขตพื้นที่ที่รู้จักกันในชื่อ “กฎกินซ่า” (Ginza Rule) อาคารในกินซ่าจะสูงเกิน 56 เมตรไม่ได้ ข้อจำกัดนี้ใช้กับโครงการพัฒนาพื้นที่ใหม่ขนาดใหญ่ด้วย มีพื้นที่ส่วนหนึ่งของย่านที่ได้รับข้อยกเว้น สำหรับโครงการที่ช่วยรักษาวัฒนธรรมของย่านให้คงอยู่ต่อไป

GINZA SIX ซึ่งเปิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2017 สูงราว 56 เมตร ตั้งอยู่บนที่ดินของมัตสึซากายะสาขากินซ่าเดิมกับบล็อกที่อยู่ติดกัน โดยรวมสองบล็อกเข้าด้วยกันด้วยการย้ายแนวถนนที่เคยผ่านระหว่างกลาง GINZA SIX เรียกตัวเองว่าเป็นศูนย์การค้าแบบผสมผสานที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่กินซ่า และมีโรงละครโนอยู่ที่ชั้นใต้ดินชั้นสาม กับสวนบนดาดฟ้า โอกิโนยะ ผู้ผลิตเอกิเบ็นจากโยโกกาวะในจังหวัดกุนมะ เปิดร้านแรกในโตเกียวที่ GINZA SIX เมื่อเดือนเมษายน 2017

ราคาที่ดิน แกลเลอรี และตรอกซอย

ทุกปี กรมสรรพากรแห่งชาติของญี่ปุ่นจะเผยแพร่มูลค่าต่อตารางเมตรของที่ดินที่ติดถนนแต่ละสาย เพื่อใช้เป็นฐานในการประเมินภาษีมรดกและภาษีการให้ ในตัวเลขของปี 2026 มูลค่าสูงสุดในโตเกียวอยู่บนถนนชูโอโดริในกินซ่า 5-โจเมะ คือ 53.36 ล้านเยนต่อตารางเมตร ซึ่งสูงที่สุดในบรรดาเมืองเอกของจังหวัดต่าง ๆ และมากกว่าสองเท่าของมูลค่าสูงสุดในโอซาก้าซึ่งอยู่ที่ 21.2 ล้านเยน

กินซ่ายังเป็นที่รู้จักในฐานะย่านแกลเลอรีที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่นด้วย แกลเลอรีราว 40 แห่งในย่านรวมตัวกันเป็นสมาคมชื่อ Ginza Galleries ครั้งหนึ่งเคยมีตรอกซอยอยู่ทุกหนแห่งระหว่างถนนของผังตาราง และหลายสายหายไปเมื่ออาคารมีขนาดใหญ่ขึ้น

แหล่งอ้างอิง

• Kotobank, "Ginza"
• GINZA OFFICIAL, "History"
• GINZA OFFICIAL, "History" (page 2)
• GINZA OFFICIAL, Q&A, "The streets of Ginza"
• GINZA OFFICIAL, "Pedestrian zone"
• The Seiko Museum Ginza, "The clock tower of SEIKO HOUSE"
• Kotobank, "Kabukiza"
• J. Front Retailing, "History of Matsuzakaya"
• GINZA SIX, "About"
• National Tax Agency, "Rosenka (land values along streets) for 2026"
• Ginza Galleries
• Oginoya, chronology

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

• Supanut Arunoprayote / Wikimedia Commons, CC BY 4.0, 2024
• Daniel Ramirez / Wikimedia Commons, CC BY 2.0, 2016
• Tak1701d / Wikimedia Commons, Public domain, 2013