---
title: "โอมิยาเงะ ทำไมนักเดินทางในญี่ปุ่นจึงนำของกลับบ้าน"
description: "โอมิยาเงะคือของที่ซื้อระหว่างเดินทางแล้วนำกลับไปแจกที่บ้าน มาดูว่าคำนี้มาจากไหน การแสวงบุญสมัยเอโดะหล่อหลอมธรรมเนียมนี้อย่างไร และรถไฟทำให้ขนมท้องถิ่นเดินทางได้อย่างไร"
url: https://kama-meshi.com/th/articles/omiyage-culture
language: th
published: 2026-11-11
category: "พื้นฐานการเดินทาง › ช้อปปิ้งและของฝาก"
tags: ["ของฝาก"]
author: "กองบรรณาธิการโอกิโนยะ"
publisher: "Oginoya Co., Ltd."
translations:
  en: https://kama-meshi.com/en/articles/omiyage-culture
  zh-TW: https://kama-meshi.com/zh-tw/articles/omiyage-culture
  ko: https://kama-meshi.com/ko/articles/omiyage-culture
  zh-CN: https://kama-meshi.com/zh-cn/articles/omiyage-culture
  zh-HK: https://kama-meshi.com/zh-hk/articles/omiyage-culture
  de: https://kama-meshi.com/de/articles/omiyage-culture
  fr: https://kama-meshi.com/fr/articles/omiyage-culture
  es: https://kama-meshi.com/es/articles/omiyage-culture
---

# โอมิยาเงะ ทำไมนักเดินทางในญี่ปุ่นจึงนำของกลับบ้าน

![ภาพพิมพ์แกะไม้สามแผ่นต่อกันของอูตางาวะ ฮิโรชิเงะ แสดงผู้แสวงบุญระหว่างทางไปอิเสะ นักเดินทางสวมหมวกปีกกว้างเบียดกันอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมิยางาวะขณะที่เรือข้ามฟากบรรทุกเต็มลำกำลังข้ามแม่น้ำ และคณะคนในชุดเหมือนกันเต้นรำไปตามถนน](https://kama-meshi.com/_astro/ise-miyagawa-ferry-hiroshige.CUePmcOP_ZjKRTz.webp)

“โอมิยาเงะ” คือของที่ซื้อระหว่างเดินทางแล้วนำกลับไปแจกที่บ้าน ให้ครอบครัว และให้คนที่มอบของขวัญอำลาแก่ผู้เดินทางก่อนออกเดินทาง ธรรมเนียมนี้แพร่หลายไปพร้อมกับการแสวงบุญในสมัยเอโดะ (1603–1868) เมื่อชาวบ้านรวมเงินกันส่งคนหนึ่งในหมู่พวกตนไปยังศาลเจ้าหรือวัดที่อยู่ห่างไกล และผู้เดินทางก็นำของกลับมาให้ทุกคนที่ออกเงิน

## ของขวัญสำหรับคนที่บ้าน

“มิยาเงะ” ซึ่งพูดอย่างสุภาพว่า “โอมิยาเงะ” มีสองความหมาย คือของที่ได้มาระหว่างเดินทางแล้วนำกลับบ้าน และของขวัญที่ถือไปเมื่อไปเยี่ยมบ้านใครสักคน อย่างแรกคือผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นที่ผู้เดินทางซื้อแล้วแจกให้ครอบครัวและคนที่ให้ “เซ็มเบ็ตสึ” เซ็มเบ็ตสึคือเงินหรือสิ่งของที่มอบเป็นการอำลาแก่คนที่จะออกเดินทางไกล ตามธรรมเนียม สิ่งที่ตอบแทนเซ็มเบ็ตสึคือโอมิยาเงะจากจุดหมายปลายทาง

คำว่า souvenir ในภาษาอังกฤษมาจากคำภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า “ความทรงจำ” และหมายถึงของที่เก็บไว้เพื่อเตือนให้นึกถึงการเดินทาง ในปี 2018 พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นแห่งชาติจัดนิทรรศการที่มีวัตถุราว 1,300 ชิ้นว่าด้วยโอมิยาเงะ และใช้คำนี้ในความหมายของการซื้อของขึ้นชื่อของสถานที่ที่ไปเยือน แล้วมอบให้เพื่อน ญาติ และคนอื่น ๆ ที่ใกล้ชิดกับผู้เดินทาง

## คำนี้มาจากไหน

คำที่เก่ากว่าคือ “สึโตะ” ซึ่งหมายถึงห่อของที่ห่อไว้สำหรับถือไป “มิยาเงะ” ปรากฏในบันทึกปี 1468 และที่มาของคำยังไม่เป็นที่ยุติ คำอธิบายที่ได้รับความนิยมมายาวนานบอกว่ามาจาก “มิยาเกะ” ซึ่งเขียนว่า 宮笥 คือภาชนะที่ได้รับจากเทพเจ้า หมายถึงของที่ถวายแด่เทพเจ้าแล้วนำกลับลงมา

ตัวอักษรที่ใช้เขียนคำนี้ในปัจจุบัน คือ 土産 แปลว่า “ผลิตผลของท้องถิ่น” ตัวอักษรนี้ถูกนำมาใช้กับคำว่า “มิยาเงะ” ตั้งแต่ปลายสมัยมูโรมาจิ (1336–1573) ซึ่งเป็นช่วงที่ผู้คนเริ่มเสาะหาของขึ้นชื่อของแต่ละที่มามอบให้กัน

## ผู้แสวงบุญที่เดินทางแทนหมู่บ้าน

ธรรมเนียมนี้เติบโตจนมีขนาดอย่างทุกวันนี้ตั้งแต่กลางสมัยเอโดะ หลังจากทางหลวงได้รับการจัดระเบียบ และผู้นำทางที่พาผู้แสวงบุญเดินทางทำให้การเดินทางไปศาลเจ้าและวัดกลายเป็นเรื่องปกติในหมู่คนธรรมดา

มีน้อยคนที่จ่ายค่าเดินทางเช่นนั้นได้ด้วยตัวคนเดียว ชาวบ้านจึงตั้ง “โค” คือกลุ่มศรัทธาอย่างอิเสะโค จ่ายเงินเข้ากองทุนร่วม แล้วส่งตัวแทนซึ่งเลือกทุกปีด้วยการจับสลากหรือเวียนตามลำดับ ตัวแทนนำเงินกองทุนไปเป็นเงินถวายและค่าเดินทาง รับแผ่นคำอธิษฐานจำนวนเท่ากับสมาชิกของโค แล้วแจกจ่ายเมื่อกลับมา ตัวแทนมีหน้าที่นำพรของเทพเจ้าและพระพุทธเจ้าที่ไปสักการะกลับบ้านมาแบ่งปัน และโอมิยาเงะก็คือพรนั้นในรูปที่จับต้องได้ ได้แก่ ยันต์กระดาษและเครื่องราง ตุ๊กตาและของเล่นนำโชค “เอโซชิ” (หนังสือเล่มบางมีภาพประกอบ) และยาศักดิ์สิทธิ์

ศาลเจ้าอิเสะมีผู้แสวงบุญ 300,000 ถึง 400,000 คนในปีปกติของสมัยเอโดะ ซึ่งจำนวนมากเป็นตัวแทนของโคในหมู่บ้าน

เมื่อการเดินทางขยายไปสู่การเที่ยวชมเมือง การพักรักษาตัวที่บ่อน้ำพุร้อน และการเที่ยวชมสถานที่ทิวทัศน์งาม [ขนม](https://kama-meshi.com/th/articles/wagashi-and-seasons)และสินค้าอื่น ๆ ก็เข้ามาอยู่เคียงยันต์ “ยัตสึฮาชิ” ของเกียวโต ซึ่งเป็นขนมอบจากแป้งข้าว อบเชย และน้ำตาล กับ “อุอิโร” ของนาโงย่า ซึ่งเป็นขนมนึ่งจากแป้งข้าวและน้ำตาล อยู่ในบรรดาผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นที่ผลผลิตเติบโตไปพร้อมกับการค้าของฝาก

## รถไฟกับขนมที่เดินทางได้

![ดังโงะสีขาวทรงกลมสามลูกโรยผงสีขาว อยู่ในจานลายครามใบเล็ก](https://kama-meshi.com/_astro/kibi-dango-2005.CtxBs9gk_Z29NaWE.webp "คิบิดังโงะ ปี 2005")

ที่โอกายามะ “คิบิดังโงะ” หรือดังโงะข้าวฟ่าง เป็นของขึ้นชื่อที่หน้าประตูศาลเจ้าคิบิตสึอยู่แล้วตั้งแต่ต้นสมัยเอโดะ ขนมนี้นึ่งจากแป้งข้าวฟ่าง จึงเสียเร็ว Kōeidō ซึ่งเป็นร้านค้าเซรามิกในโอกายามะที่เปลี่ยนมาเป็นร้านขนมในปี 1856 ทำขนมนี้ขึ้นใหม่ด้วยข้าวเหนียว น้ำตาล และน้ำเชื่อมแป้ง เพื่อให้เก็บได้ระหว่างเดินทาง

ในปี 1891 รถไฟซันโยมาถึงโอกายามะ ผู้ก่อตั้ง Kōeidō นำดังโงะออกจากไม้เสียบซึ่งส่วนใหญ่เคยขายกันแบบนั้น แล้วบรรจุลงกล่อง โดยดังโงะแต่ละลูกอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมของตัวเองที่กั้นด้วยตารางไม้บาง ๆ เพื่อให้[คนขายที่สถานีโอกายามะ](https://kama-meshi.com/th/articles/platform-vendors)ขาย ระหว่างสงครามจีน–ญี่ปุ่นซึ่งเริ่มในปี 1894 ทหารจากทั่วญี่ปุ่นนั่งรถไฟสายซันโยไปฮิโรชิมะและลงเรือจากท่าเรืออูจินะ ผู้ก่อตั้ง Kōeidō ไปที่อูจินะและบอกทหารเหล่านั้นว่า ของฝากที่ควรนำกลับบ้านเพื่อฉลองการกลับมาอย่างมีชัยคือคิบิดังโงะที่ขายที่สถานีโอกายามะ นับแต่นั้นขนมนี้ก็เป็นที่รู้จักทั่วประเทศในฐานะของขึ้นชื่อของโอกายามะ

ที่นาโงย่า Aoyagi Sōhonke ซึ่งก่อตั้งในปี 1879 เริ่มขายอุอิโรผ่านคนขายภายในสถานีนาโงย่าในปี 1931 Aoyagi ถือว่าฐานะของอุอิโรในฐานะของขึ้นชื่อของนาโงย่าเริ่มจากการขายครั้งนั้น เมื่อ[โทไกโดชินคันเซ็น](https://kama-meshi.com/th/articles/what-is-shinkansen)เปิดในปี 1964 มีเพียง Aoyagi ที่ได้รับอนุญาตให้ขายอุอิโรบนรถ ในปี 1968 บริษัทพัฒนากรรมวิธีปิดผนึกด้วยฟิล์มที่ทำให้อุอิโรเก็บได้นานขึ้น

## สิ่งที่นักท่องเที่ยวซื้อในปัจจุบัน

นักท่องเที่ยวจากต่างประเทศใช้จ่ายในญี่ปุ่นประมาณ 9.4549 ล้านล้านเยนในปี 2025 และร้อยละ 27.0 ของยอดนั้นเป็นการซื้อของ ขนมมีนักท่องเที่ยวซื้อร้อยละ 72.7 ซึ่งเป็นสัดส่วนสูงสุดในบรรดาสินค้าทุกประเภท รองลงมาคือเสื้อผ้าที่ร้อยละ 47.9 ส่วนงานหัตถกรรมพื้นบ้านและงานหัตถกรรมดั้งเดิมมีผู้ซื้อร้อยละ 8.3

ร้านขนมเป็นหนึ่งในผู้เช่าของ[เอกินากะ](https://kama-meshi.com/th/articles/ekinaka) พื้นที่ซื้อของภายในสถานี และ[เซอร์วิสแอเรีย](https://kama-meshi.com/th/articles/drive-in-culture)บนทางด่วนก็มีร้านค้า

## ของฝากที่ไม่ได้กิน

![ตุ๊กตาไม้เจ็ดตัวในตู้กระจก แต่ละตัวมีหัวกลมที่เขียนเส้นสีแดงแผ่เป็นรัศมี อยู่บนลำตัวทรงกระบอกที่มีลวดลายสีแดงและเขียว](https://kama-meshi.com/_astro/kokeshi-togatta-minpaku-2014.DzFMqVcM_ZFhybX.webp "โคเกชิแบบโทงัตตะที่พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วิทยาแห่งชาติ โอซาก้า ปี 2014")

“โคเกชิ” คือตุ๊กตาไม้ของภูมิภาคโทโฮกุ มีหัวกลมอยู่บนลำตัวทรงกระบอกที่ไม่มีแขนขา และมีหน้าที่เขียนด้วยสี ช่างกลึงไม้ที่ทำเครื่องใช้ในบ้านด้วยเครื่องกลึงเริ่มกลึงโคเกชิในช่วงหลังกลางสมัยเอโดะ และตุ๊กตานี้ขายเป็นของฝากแก่แขกที่มาพักรักษาตัวตามบ่อน้ำพุร้อนซึ่งมีอยู่มากในภูมิภาคนี้

“ฮาโกเนะไซกุ” คืองานไม้ที่ทำเป็นของฝากแถบบ่อน้ำพุร้อนของฮาโกเนะ ส่วน[ตราประทับสถานี](https://kama-meshi.com/th/articles/station-stamps) ซึ่งประทับลงในสมุดเป็นบันทึกของการเดินทาง ไม่มีค่าใช้จ่าย

## มื้ออาหารที่เหลือหม้อไว้

ตั้งแต่ราวปี 1955 [เอกิเบ็นที่ตั้งชื่อตามของขึ้นชื่อประจำถิ่น](https://kama-meshi.com/th/articles/ekiben-history)ปรากฏขึ้นตามสถานีทั่วญี่ปุ่น ตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุด คือ[โทเงะ โนะ คามะเมชิ](https://kama-meshi.com/th/articles/what-is-kamameshi) วางขายที่สถานีโยโกกาวะเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1958 ใน[หม้อดินเผามาชิโกะยากิ](https://kama-meshi.com/th/articles/the-kama-pot)

![หม้อเปล่าที่มีชื่อโอกิโนยะสลักอยู่บนแถบเคลือบสีน้ำตาล มีฝาแบนพิงอยู่](https://kama-meshi.com/_astro/oginoya-kama-empty.KK2aZBo3_Z2jk9w6.webp "หม้อของโทเงะ โนะ คามะเมชิกับฝา")

โอกิโนยะเผยแพร่สูตรอาหารที่ใช้หม้อเปล่า และหม้อที่บริษัทเก็บคืนหลังใช้แล้วจะล้างด้วยไอน้ำสองรอบแล้วนำกลับมาใช้อีก ที่สถานีทาคาซากิ [ดารุมะ เบ็นโตะ](https://kama-meshi.com/th/articles/daruma-bento)วางขายในปี 1960 ใน[ภาชนะ](https://kama-meshi.com/th/articles/ekiben-containers)สีแดงรูปตุ๊กตาดารุมะ ซึ่งใช้เป็นกระปุกออมสินได้เมื่อกินเสร็จแล้ว

## แหล่งอ้างอิง

- [Kotobank, "Miyage" (souvenirs and gifts)](https://kotobank.jp/word/%E5%9C%9F%E7%94%A3-583333)
- [Kotobank, "Senbetsu" (parting gifts)](https://kotobank.jp/word/%E9%A4%9E%E5%88%A5-551235)
- [Kotobank, "Ise pilgrimage"](https://kotobank.jp/word/%E4%BC%8A%E5%8B%A2%E5%8F%82%E3%82%8A-432660)
- [Kotobank, "Daisan" (pilgrimage by proxy)](https://kotobank.jp/word/%E4%BB%A3%E5%8F%82-557074)
- [Kotobank, "Kibi dango"](https://kotobank.jp/word/%E5%90%89%E5%82%99%E5%9B%A3%E5%AD%90-808590)
- [Kōeidō, "History of Kōeidō and kibi dango"](https://koeido.co.jp/story/kibidango/)
- [Aoyagi Sōhonke, company history](https://www.aoyagiuirou.co.jp/about_us/history/)
- [Japan Tourism Agency, "Inbound consumption trend survey, 2025 annual report" (PDF)](https://www.mlit.go.jp/kankocho/content/002020010.pdf)
- [National Museum of Japanese History, special exhibition "Nippon Omiyage Hakubutsushi" (2018)](https://archive.rekihaku.ac.jp/exhibitions/project/old/180710/index.html)
- [Kotobank, "Kokeshi"](https://kotobank.jp/word/%E3%81%93%E3%81%91%E3%81%97-64477)
- [Kotobank, "Hakone-zaiku"](https://kotobank.jp/word/%E7%AE%B1%E6%A0%B9%E7%B4%B0%E5%B7%A5-114493)
- [Kotobank, "Uirō"](https://kotobank.jp/word/%E5%A4%96%E9%83%8E-438352)
- [Kotobank, "Yatsuhashi"](https://kotobank.jp/word/%E5%85%AB%E6%A9%8B-143919)

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

- [Utagawa Hiroshige / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Ando_hiroshige_miyakawanowatashi.jpg), Public domain
- [Setouchi / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Kibidango01.JPG), [CC BY-SA 3.0](http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/), 2005
- [Yanajin33 / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:National_Museum_of_Ethnology,_Osaka_-_Kokeshi_dolls_(T%C3%B4gatta_type).jpg), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2014
- [โอกิโนยะ](https://ec.oginoya.co.jp/pages/kamameshi_mashiko)