---
title: "กินอะไรในนากาโนะ โซบะ โอยากิ และอาหารของชินชู"
description: "นากาโนะ หรือชินชูในอดีต เป็นดินแดนภูเขาที่ไม่มีชายฝั่ง ทำไมอาหารของที่นี่จึงเป็นโซบะ ขนมแป้งโอยากิ ผักดองโนซาวานะ โกเฮโมจิ แอปเปิล และวาซาบิ"
url: https://kama-meshi.com/th/articles/nagano-food
language: th
published: 2026-11-11
category: "จุดหมายปลายทางในญี่ปุ่น › นากาโนะ"
tags: ["นากาโนะ", "อาหารญี่ปุ่น"]
author: "กองบรรณาธิการโอกิโนยะ"
publisher: "Oginoya Co., Ltd."
translations:
  en: https://kama-meshi.com/en/articles/nagano-food
  zh-TW: https://kama-meshi.com/zh-tw/articles/nagano-food
  ko: https://kama-meshi.com/ko/articles/nagano-food
  zh-CN: https://kama-meshi.com/zh-cn/articles/nagano-food
  zh-HK: https://kama-meshi.com/zh-hk/articles/nagano-food
  de: https://kama-meshi.com/de/articles/nagano-food
  fr: https://kama-meshi.com/fr/articles/nagano-food
  es: https://kama-meshi.com/es/articles/nagano-food
---

# กินอะไรในนากาโนะ โซบะ โอยากิ และอาหารของชินชู

![เส้นโซบะม้วนเป็นกระจุกเล็ก ๆ บนตะแกรงไม้ไผ่ทรงกลม ข้างถ้วยไชเท้าขูด ต้นหอมซอย และวาซาบิ](https://kama-meshi.com/_astro/nagano-togakushi-soba-2016.BZzimdzy_Z164gWs.webp)

อาหารของจังหวัดนากาโนะคืออาหารของชินชู อีกชื่อหนึ่งของแคว้นชินาโนะในอดีต ได้แก่ เส้นโซบะ *โอยากิ* ขนมแป้งยัดไส้ผัก ผัก *โนซาวานะ* ดอง และทางใต้มีข้าวปั้นย่างที่เรียกว่า *โกเฮโมจิ* นากาโนะไม่มีชายฝั่ง และพื้นที่เกษตรราว 80 เปอร์เซ็นต์อยู่ที่ความสูง 500 ถึง 1,500 เมตรจากระดับน้ำทะเล อาหารของที่นี่สร้างขึ้นจากแป้งบักวีตและแป้งสาลี ผักที่ดองไว้สำหรับฤดูหนาว และอาหารทะเลที่มาถึงโดยอัดเกลือไว้

## ทำไมชินชูจึงหมายถึงโซบะ

บักวีตเป็นพืชของที่สูงอันหนาวเย็นของนากาโนะ ซึ่งปลูกข้าวและข้าวสาลีได้ยาก พืชชนิดนี้ชอบอากาศเย็น และที่ความสูงราว 700 เมตรจากระดับน้ำทะเล หมอกยามเช้าช่วยปกป้องมันจากน้ำค้างแข็ง ในผลผลิตปี 2025 นากาโนะเก็บเกี่ยวบักวีตได้ 2,490 ตัน มากเป็นอันดับสี่ในบรรดาจังหวัดของญี่ปุ่น ส่วนฮกไกโดเก็บเกี่ยวได้ 16,800 ตัน คิดเป็น 44 เปอร์เซ็นต์ของผลผลิตทั้งประเทศ 38,200 ตัน

จนถึงสมัยเฮอัง (794–1185) บักวีตถูกกินเป็นเมล็ดทั้งเมล็ด หรือเป็น *โซบะงากิ* แป้งบักวีตนวดเป็นก้อน การตัดแป้งเป็นเส้นที่เรียกว่า *โซบะกิริ* เริ่มขึ้นราวศตวรรษที่ 16 ถนนคิโซ ช่วงหนึ่งของ[ทางหลวงนากาเซ็นโด](https://kama-meshi.com/th/articles/nakasendo-usui) ที่วิ่งผ่านหุบเขาคิโซของนากาโนะ เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ถูกกล่าวถึงว่าเป็นถิ่นกำเนิดของโซบะกิริ หนังสือเล่มหนึ่งในปี 1706 เขียนว่าโซบะกิริมาจากโมโตยามะ สถานีพักแรมบนถนนคิโซ และเป็นที่นิยมไปทั่วทุกแคว้น

โทงาคุชิโซบะ จากย่านโทงาคุชิในเมืองนากาโนะ จัดเป็นกระจุกเล็ก ๆ บนตะแกรงไม้ไผ่ การจัดแบบนี้เรียกว่า *บ็อจจิโมริ* โซบะใหม่ของปีเริ่มออกตั้งแต่กลางเดือนตุลาคม

## โอยากิ ขนมแป้งที่ใช้แทนข้าว

โอยากิทำโดยนวดแป้งสาลี แป้งบักวีต หรือทั้งสองอย่างผสมกันกับน้ำ คลึงแป้งให้บางแล้วห่อไส้ ไส้มีทั้งมะเขือม่วง เห็ด ฟักทอง หรือไชเท้าตากแห้งหั่นเส้นที่ปรุงรสด้วยมิโซะหรือโชยุ หรือผักดองโนซาวานะ หรือถั่วแดงกวน

ว่ากันว่าโอยากิมาจากย่านนิชิยามะ ในเขตภูเขาทางเหนือของนากาโนะ ลาดเขาที่นั่นชันและหนาว ไม่เหมาะกับการปลูกข้าว ชาวนาจึงปลูกข้าวสาลีและบักวีตแล้วกินแป้งแทนข้าว

ในนิชิยามะ โอยากิจะถูกจี่ในกระทะเหล็กที่เรียกว่า *โฮโรกุ* แล้วฝังไว้ในขี้เถ้าของ *อิโรริ* เตาผิงแบบหลุมกลางบ้าน ให้สุกทั่วถึง เมื่อโอยากิแพร่ไปถึงในเมือง คนทำก็เริ่มนึ่ง อบ หรือทำทั้งสองอย่างตามลำดับ

![ขนมแป้งทรงกลมสีน้ำตาลสองชิ้นวางบนถุงกระดาษสีขาวที่พิมพ์ลายผักสีแดง](https://kama-meshi.com/_astro/nagano-oyaki-2015.C5NeE-AM_ZCj6Mx.webp "โอยากิแบบอบในเมืองนากาโนะ พฤศจิกายน 2015")

## ผักดอง เกลือ และฤดูหนาวอันยาวนาน

ในฤดูหนาว ไร่นาของนากาโนะไม่มีผักเขียวให้เก็บ ครัวเรือนจึงดองผักไว้คราวละมาก ๆ ในปลายฤดูใบไม้ร่วง โนซาวานะซึเกะคือใบและก้านของโนซาวานะที่ดองเกลือ โนซาวานะเป็น[หัวผักกาดพันธุ์หนึ่งจากหมู่บ้านโนซาวะออนเซ็น](https://kama-meshi.com/th/articles/tsukemono) น้ำค้างแข็งทำให้ใบหวานและนุ่มขึ้น การเก็บเกี่ยวจึงรอความหนาวของเดือนพฤศจิกายน ผักดองนี้กินได้หลังสองถึงสามสัปดาห์ และว่ากันว่าอร่อยที่สุดหลังหนึ่งเดือน

ในหุบเขาคิโซ ซึ่งอยู่ลึกในภูเขาและไกลจากทะเล เกลือเป็นของมีค่า *ซุงกิ* ผักดองของคิโซ คือใบหัวผักกาดแดงที่หมักด้วยหัวเชื้อโดยไม่ใช้เกลือเลย ซุงกิได้รับการขึ้นทะเบียนภายใต้ระบบสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของญี่ปุ่นในเดือนพฤษภาคม 2017

อาหารทะเลถูกแปรรูปที่ท่าที่ขึ้นฝั่ง แล้วขนเข้านากาโนะตาม "ถนนเกลือ" จากชายฝั่ง *ชิโอะอิกะ* ปลาหมึกต้มอัดเกลือ ทำกันมาตั้งแต่กลางสมัยเอโดะ (1603–1868) และกินกับแตงกวาในน้ำส้มสายชูหลังแช่น้ำเอาเกลือออกแล้ว

มิโซะของนากาโนะเอง คือชินชูมิโซะ เป็น[มิโซะข้าวสีอ่อนรสเค็ม](https://kama-meshi.com/th/articles/what-is-miso) ซึ่งคิดเป็นกว่าครึ่งหนึ่งของมิโซะที่ส่งออกจำหน่ายในญี่ปุ่นในปี 2020

## โกเฮโมจิกับภาคใต้

โกเฮโมจิเป็นอาหารของย่านคิโซและอินะ ข้าวเจ้าธรรมดาหุงให้แข็ง ตำให้แหลกครึ่งหนึ่ง ปั้นติดไม้เสียบ ทาซอสที่มีมิโซะหรือโชยุเป็นหลัก แล้วย่าง โกเฮโมจิบางแบบแบนเป็นรูปรองเท้าแตะฟาง บางแบบเป็นลูกกลมเล็ก ๆ เรียงกัน ในนากาโนะ ซอสแบบที่พบทั่วไปคือมิโซะผสมวอลนัตบด

ข้าวเป็นของมีค่า โกเฮโมจิจึงทำในงานเทศกาล งานฉลอง และเมื่อมีแขก เมืองชิโอจิริเป็นเส้นแบ่ง ทางเหนือของนากาโนะเป็นถิ่นของโอยากิ ส่วนคิโซและทางใต้กินโกเฮโมจิ

![ข้าวปั้นลูกกลมทาซอสเสียบไม้สามไม้บนจานขาว มีผักใบเขียวดองอยู่ข้าง ๆ](https://kama-meshi.com/_astro/kiso-gohei-mochi-2006.uy65jI8D_1pIurw.webp "โกเฮโมจิแบบลูกกลมที่สึมาโงะ ในคิโซ ปี 2006")

หุบเขาอินะกินแมลงมาช้านาน ทั้งตั๊กแตนข้าวที่เรียกว่า *อินาโงะ* ตัวอ่อนของต่อที่เรียกว่า *ฮาจิโนโกะ* และดักแด้ไหม แมลงเคยเป็นแหล่งโปรตีนจากสัตว์ซึ่งหายาก ตั๊กแตนจับกันในนาข้าวช่วงเกี่ยวข้าว แล้วเคี่ยวกับโชยุและน้ำตาล

## แอปเปิล วาซาบิ และคันเต็น

การปลูกแอปเปิลในนากาโนะเริ่มในปี 1874 เมื่อรัฐบาลกลางแจกกิ่งพันธุ์ เมื่อเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ของโลกในช่วงต้นสมัยโชวะ (1926–1989) กระทบการเลี้ยงไหม ซึ่งเคยเป็นอุตสาหกรรมหลักจนถึงตอนนั้น แอปเปิลก็ได้รับการส่งเสริมให้เป็นพืชที่มาแทน ในปี 2024 นากาโนะเก็บเกี่ยวแอปเปิลได้ 106,400 ตัน เป็นอันดับสองในบรรดาจังหวัด และราว 17 เปอร์เซ็นต์ของผลผลิตทั้งญี่ปุ่น 609,200 ตัน พันธุ์หลักคือฟูจิ ส่วนอากิบาเอะ ชินาโนะสวีต และชินาโนะโกลด์เป็นพันธุ์ที่ปรับปรุงขึ้นในนากาโนะ

วาซาบิของนากาโนะกว่า 90 เปอร์เซ็นต์มาจากอาซูมิโนะ ที่ตีนเทือกเขาแอลป์เหนือ น้ำในแม่น้ำซึมลงในเนินตะกอนรูปพัดที่นั่น แล้วผุดขึ้นอีกครั้งที่ขอบล่างเป็นน้ำพุที่มีอุณหภูมิราว 13 องศาเซลเซียสตลอดปี และไร่วาซาบิก็ถูกจัดวางไว้ที่น้ำพุเหล่านั้น นากาโนะ ชิซูโอกะ และอิวาเตะเป็นจังหวัดผู้ผลิตวาซาบิหลักของญี่ปุ่น

![แปลงยาวโค้งที่คลุมด้วยผ้าสีดำ ทอดตัวระหว่างแนวต้นไม้สองฝั่งใต้ท้องฟ้าสีคราม](https://kama-meshi.com/_astro/azumino-wasabi-field-2016.vvz49jfA_nFtOc.webp "ไร่วาซาบิที่ฟาร์มวาซาบิไดโอในอาซูมิโนะ พฤษภาคม 2016")

*คันเต็น* หรือวุ้น คือสาหร่ายที่ต้มแล้วทำให้แข็งตัวเป็นเจลลี จากนั้นนำไปวางกลางแจ้งในฤดูหนาวให้แข็งตัวตอนกลางคืน ละลายตอนกลางวัน และแห้งไป วิธีนี้มาถึง[ซุวะ](https://kama-meshi.com/th/articles/suwa)ในศักราชเท็มโป (1830–1844) และอากาศหนาวที่คงที่ของที่นั่นทำให้ฤดูทำคันเต็นยาวกว่าย่านอื่น

## โอกิโนยะในนากาโนะ

[โอกิโนยะ](https://kama-meshi.com/th/articles/oginoya-history) ผู้ผลิตเอกิเบ็น[โทเงะ โนะ คามะเมชิ](https://kama-meshi.com/th/articles/what-is-kamameshi) มาจากสถานีโยโกกาวะในจังหวัดกุนมะ ที่ตีน[ช่องเขาอูซุย](https://kama-meshi.com/th/articles/yokokawa-usui) ส่วนคารุอิซาวะ สถานีที่อยู่เลยช่องเขาไป อยู่ในนากาโนะ โอกิโนยะเปิดร้านที่คารุอิซาวะในปี 1980 ใกล้ทางแยกต่างระดับซุวะในปี 1983 หน้าทางแยกต่างระดับซากุในปี 1994 และใกล้ทางแยกต่างระดับนากาโนะในเดือนมกราคม 1997 และโรงงานซุวะเป็นหนึ่งใน[โรงงานสองแห่งที่ผลิตโทเงะ โนะ คามะเมชิ](https://kama-meshi.com/th/articles/how-kamameshi-is-made) ข้าวในโทเงะ โนะ คามะเมชิคือโคชิฮิคาริ [ส่วนใหญ่มาจากอาซูมิโนะ](https://kama-meshi.com/th/articles/japanese-rice-varieties) โอกิโนยะยังทำโคฮัน โนะ คามะเมชิ หรือ "คามะเมชิริมทะเลสาบ" ที่ใส่เนื้อวัวนากาโนะ มันนางาอิโมะ และหน่อไม้ฝรั่ง ในทศวรรษ 1980 โอกิโนยะรับช่วงร้านโซบะที่สถานีคารุอิซาวะ หนึ่งในสถานีที่ถูกกล่าวถึงว่าเป็น[ถิ่นกำเนิดของโซบะสถานี](https://kama-meshi.com/th/articles/station-soba)

## แหล่งอ้างอิง

- [Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries, "Our Regional Cuisines: Nagano Prefecture"](https://www.maff.go.jp/j/keikaku/syokubunka/k_ryouri/search_menu/area/nagano.html)
- [Nagano Prefecture, "Farm products of Shinshu"](https://www.pref.nagano.lg.jp/nosei/sangyo/nogyo/shinshu/nosanbutsu.html)
- [Nagano Prefecture, "Soba in Nagano Prefecture"](https://www.pref.nagano.lg.jp/nogi/sangyo/nogyo/okome/soba2.html)
- [Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries, "Overview of agriculture, forestry and fisheries in Nagano Prefecture, 2026 edition" (PDF)](https://www.maff.go.jp/j/kanbo/tiho/15sonota/2026PDF/todouhuken_gaiyou2026-20.pdf)
- [Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries, Crop Statistics, 2025 buckwheat harvest by prefecture (e-Stat)](https://www.e-stat.go.jp/stat-search/files?page=1&layout=datalist&lid=000001468110)
- [Forestry Agency, "Production trends of special forest products"](https://www.rinya.maff.go.jp/j/tokuyou/tokusan/index.html)
- [City of Azumino, "Opening the wasabi fields"](https://www.city.azumino.nagano.jp/site/mizumonogatari/2488.html)
- [Kotobank, "Togakushi soba"](https://kotobank.jp/word/%E6%88%B8%E9%9A%A0%E3%81%9D%E3%81%B0-1779084)
- [Kotobank, "Oyaki"](https://kotobank.jp/word/%E3%81%8A%E3%82%84%E3%81%8D-1831481)
- [Kotobank, "Kanten"](https://kotobank.jp/word/%E5%AF%92%E5%A4%A9-49309)
- [Oginoya, chronology](https://www.oginoya.co.jp/tougenokamameshi/history/)

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

- [663highland / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:160430_Togakushi_soba_Nagano_Japan01s.jpg), [CC BY 2.5](https://creativecommons.org/licenses/by/2.5), 2016
- [くろふね / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%E3%81%8A%E3%82%84%E3%81%8D%EF%BC%88%E3%81%AD%E3%81%8E%E3%81%BF%E3%81%9D%E3%80%81%E3%81%B6%E3%81%AA%E3%81%97%E3%82%81%E3%81%98%EF%BC%89%EF%BC%88%E3%81%84%E3%82%8D%E3%81%AF%E5%A0%82MIDORI%E9%95%B7%E9%87%8E%E5%BA%97%EF%BC%89.jpg), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2015
- [Bakkai / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%E5%A6%BB%E7%B1%A0%E3%81%AE%E4%BA%94%E5%B9%B3%E9%A4%85.jpg), [CC BY-SA 3.0](http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/), 2006
- [Namemiso / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Daio_Wasabi_Farm_Wasabida-2.JPG), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2016