---
title: "เมืองเครื่องปั้นดินเผาของญี่ปุ่น คู่มือแหล่งเตาเผาสำคัญ"
description: "แหล่งเตาเผาของญี่ปุ่นแบ่งได้เป็นสามกลุ่ม คือหกเตาเผาโบราณ เมืองพอร์ซเลนที่ตามหลังอาริตะ และเมืองเครื่องปั้นดินเผารุ่นหลังอย่างมาชิโกะ มาดูว่าภาชนะของแต่ละแหล่งมีลักษณะเด่นอะไร"
url: https://kama-meshi.com/th/articles/japanese-pottery-regions
language: th
published: 2026-11-11
category: "โทเงะ โนะ คามะเมชิ › เครื่องปั้นมาชิโกะและภาชนะ"
tags: ["เครื่องปั้นมาชิโกะ", "งานหัตถกรรม"]
author: "กองบรรณาธิการโอกิโนยะ"
publisher: "Oginoya Co., Ltd."
translations:
  en: https://kama-meshi.com/en/articles/japanese-pottery-regions
  zh-TW: https://kama-meshi.com/zh-tw/articles/japanese-pottery-regions
  ko: https://kama-meshi.com/ko/articles/japanese-pottery-regions
  zh-CN: https://kama-meshi.com/zh-cn/articles/japanese-pottery-regions
  zh-HK: https://kama-meshi.com/zh-hk/articles/japanese-pottery-regions
  de: https://kama-meshi.com/de/articles/japanese-pottery-regions
  fr: https://kama-meshi.com/fr/articles/japanese-pottery-regions
  es: https://kama-meshi.com/es/articles/japanese-pottery-regions
---

# เมืองเครื่องปั้นดินเผาของญี่ปุ่น คู่มือแหล่งเตาเผาสำคัญ

![ทางลาดแคบ ๆ ระหว่างกำแพงสองด้าน ด้านหนึ่งเรียงซ้อนด้วยท่อดินเผาสีน้ำตาล อีกด้านเป็นขวดเซรามิกสีน้ำตาลเรียงเป็นแถว](https://kama-meshi.com/_astro/tokoname-pottery-footpath-2020.DZ3Zvaor_1DOFh6.webp)

เมืองเครื่องปั้นดินเผาสำคัญของญี่ปุ่นมองได้เป็นสามกลุ่ม คือหกเตาเผาโบราณซึ่งเผากันมาตั้งแต่ยุคกลาง เมืองพอร์ซเลนที่ตามหลังอาริตะมาตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1600 และเมืองเครื่องปั้นดินเผาที่ก่อตั้งหลังหกแห่งนั้น ซึ่งมีคารัตสึ ฮางิ และมาชิโกะรวมอยู่ด้วย ภาชนะของแต่ละแห่งต่างกันที่เนื้อ ซึ่งเป็น[เครื่องปั้นดินเผาหรือพอร์ซเลน](https://kama-meshi.com/th/articles/pottery-and-porcelain) และต่างกันที่ผิว ซึ่งอาจเคลือบ เผาโดยไม่เคลือบ หรือเขียนลาย

## แหล่งสำคัญโดยสรุป

| แหล่ง | จังหวัด | เนื้อ | ลักษณะเด่นของภาชนะ |
| --- | --- | --- | --- |
| เซโตะ | ไอจิ | เครื่องปั้นดินเผาและพอร์ซเลน | ภาชนะเคลือบตั้งแต่ยุคกลาง พอร์ซเลนลายครามตั้งแต่ปี 1807 |
| โทโกนาเมะ | ไอจิ | เครื่องปั้นดินเผา | ไหใบใหญ่ไม่เคลือบ กาน้ำชาดินแดงตั้งแต่ช่วงปลายสมัยเอโดะ (1603–1868) |
| เอจิเซ็น | ฟูกูอิ | เครื่องปั้นดินเผา | ดินที่มีเหล็กมาก เผาแล้วแดงและแข็ง ไม่เคลือบหรือเคลือบขี้เถ้า |
| ชิการากิ | ชิงะ | เครื่องปั้นดินเผา | ดินสีอ่อนไม่เคลือบที่ไหม้เป็นสีน้ำตาลแดง มีเม็ดเฟลด์สปาร์เป็นจุด และมีน้ำเคลือบธรรมชาติสีเขียว |
| ทัมบะ | เฮียวโงะ | เครื่องปั้นดินเผา | น้ำเคลือบธรรมชาติในยุคกลาง น้ำเคลือบขี้เถ้าและน้ำเคลือบเหล็กตั้งแต่ต้นสมัยเอโดะ |
| บิเซ็น | โอกายามะ | เครื่องปั้นดินเผา | ภาชนะสีน้ำตาลไม่เคลือบ มีริ้วสีแดงสดที่ฟางทิ้งไว้ เรียกว่า “ฮิดาซูกิ” |
| มิโนะ | กิฟุ | เครื่องปั้นดินเผาและพอร์ซเลน | ภาชนะแบบชิโนะ คิเซโตะ และโอริเบะ ซึ่งเกิดขึ้นในสมัยโมโมยามะ คือปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 |
| อาริตะ (อิมาริ) | ซางะ | พอร์ซเลน | “โซเมตสึเกะ” คือการเขียนลายด้วยสีน้ำเงินโคบอลต์ใต้น้ำเคลือบ และ “อิโระเอะ” คือสีเอนาเมลหลากสีบนน้ำเคลือบ |
| ฮาซามิ | นางาซากิ | พอร์ซเลน | ภาชนะใช้ประจำวันที่ทนทาน ชามสีขาวเนื้อหนาเขียนลายเถาไม้เลื้อยสีน้ำเงิน |
| คุตานิ | อิชิกาวะ | ส่วนใหญ่เป็นพอร์ซเลน | การเขียนลายด้วยสีเอนาเมลหลากสีบนน้ำเคลือบ |
| โทเบะ | เอฮิเมะ | พอร์ซเลน | พอร์ซเลนสีขาวเขียนลายด้วยสีน้ำเงินโคบอลต์ |
| คารัตสึ | ซางะ | เครื่องปั้นดินเผา | ดินปนทรายที่มีเหล็ก เคลือบขี้เถ้า และลายที่เขียนด้วยเหล็ก |
| ฮางิ | ยามางูจิ | เครื่องปั้นดินเผา | ดินเนื้อนุ่มใต้น้ำเคลือบสีขาวที่แตกลายงา แทบไม่เขียนลายเลย ถ้วยชา |
| คาซามะ | อิบารากิ | เครื่องปั้นดินเผา | ดินเหนียวสีน้ำตาลแดงที่มีเหล็กมาก ขึ้นรูปบนแป้นหมุน |
| มาชิโกะ | โทจิงิ | เครื่องปั้นดินเผา | น้ำเคลือบสีขาวจากขี้เถ้าฟาง สีเขียวจากทองแดง และสีน้ำตาลจากเหล็ก |
| อนตะ | โออิตะ | เครื่องปั้นดินเผา | ลวดลายที่สับด้วยใบมีดโลหะ เป็นเทคนิคที่เรียกว่า “โทบิกันนะ” |
| สึโบยะ | โอกินาวะ | เครื่องปั้นดินเผา | ภาชนะเคลือบที่เรียกว่า “โจยาจิ” และภาชนะไม่เคลือบที่เรียกว่า “อารายาจิ” |

## หกเตาเผาโบราณ

หกเตาเผาโบราณ หรือ “นิฮงร็อกโกโย” ได้แก่ เอจิเซ็น เซโตะ โทโกนาเมะ ชิการากิ ทัมบะ และบิเซ็น เป็นแหล่งเตาเผาหกแห่งที่ผลิตต่อเนื่องมาตั้งแต่ยุคกลางจนถึงปัจจุบัน โคยามะ ฟูจิโอะ นักวิชาการด้านเซรามิก เป็นผู้ตั้งชื่อนี้ราวปี 1948 และในฤดูใบไม้ผลิปี 2017 ทั้งหกแห่งได้รับการรับรองร่วมกันเป็นมรดกญี่ปุ่น (Japan Heritage)

ในยุคกลาง เซโตะเป็นแห่งเดียวในหกแห่งนี้ที่เคลือบภาชนะ ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 เซโตะทำภาชนะตามแบบเซรามิกจีน อีกห้าแห่งเผา “ยากิชิเมะ” คือเครื่องปั้นดินเผาที่เผาจนแข็งโดยไม่เคลือบ ส่วนใหญ่เป็นไหใบใหญ่ โอ่ง และชามบด ขี้เถ้าที่ตกลงบนภาชนะแบบนี้ระหว่างเผาจะหลอมละลายกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าน้ำเคลือบธรรมชาติ

![ไหใบเล็กผิวหยาบ มีแถบลายเส้นไขว้ขูดไว้รอบไหล่](https://kama-meshi.com/_astro/shigaraki-jar-15c-tnm.Ccf3PDCU_ZImTuX.webp "ไหชิการากิใบเล็กจากคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว")

โทโกนาเมะเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุดในหกแห่ง มีแหล่งเตาเผายุคกลางของที่นี่ที่รู้จักกันแล้วกว่า 1,200 แห่ง และภาชนะของที่นี่เดินทางไปไกลถึงอาโอโมริทางเหนือและคาโงชิมะทางใต้ เอจิเซ็นเริ่มต้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ส่วนทัมบะและชิการากิเริ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทั้งสามแห่งเริ่มขึ้นภายใต้อิทธิพลของโทโกนาเมะ

ในสมัยเมจิ (1868–1912) โทโกนาเมะทำท่อระบายน้ำดินเผาเมื่อทางรถไฟและท่อระบายน้ำแพร่ขยาย ชิการากิทำกาน้ำชามาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และว่ากันว่า[ชาที่ขายตามสถานีรถไฟ](https://kama-meshi.com/th/articles/train-tea)เริ่มขึ้นในปี 1889 ด้วยกาน้ำชาชิการากิที่สถานีชิซูโอกะ

## เซโตโมโนะกับคารัตสึโมโนะ

ชื่อของเซโตะกลายเป็นคำเรียกเซรามิกในชีวิตประจำวันของญี่ปุ่นตะวันออก คือ “เซโตโมโนะ” ซึ่งแปลว่า “ของเซโตะ” ส่วนในญี่ปุ่นตะวันตกผู้คนพูดว่า “คารัตสึโมโนะ” ตามชื่อคารัตสึ ท่าเรือในคิวชูที่ใช้ขนส่งคารัตสึยากิออกไป พอร์ซเลนของอาริตะออกจากท่าเรืออิมาริ และชื่ออิมาริยากิปรากฏในเอกสารตั้งแต่ปี 1639

## พอร์ซเลนเริ่มต้นที่อาริตะ

พอร์ซเลนของญี่ปุ่นเริ่มต้นที่อาริตะ ในจังหวัดซางะ เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 หลังจากญี่ปุ่นบุกเกาหลีในปี 1592–98 ตระกูลนาเบชิมะ เจ้าแคว้นซางะ พาช่างปั้นชาวเกาหลีกลับมาด้วย ว่ากันว่าช่างปั้นคนหนึ่งในนั้น ซึ่งในญี่ปุ่นรู้จักกันในชื่อรี ซัมเป พบหินพอร์ซเลนที่อิซูมิยามะในอาริตะ และเผาพอร์ซเลนที่นั่น บันทึกของท้องถิ่นระบุว่าเป็นปี 1616 ส่วนการขุดค้นแหล่งเตาเผาเท็งงูดานิตั้งแต่ปี 1965 ชี้ว่าเริ่มต้นราวปี 1605

![เนินเขาที่ถูกขุดตัดจนเห็นหินสีเหลืองอ่อนและสีขาว มีปากอุโมงค์สีดำสองแห่งที่ตีนเนิน](https://kama-meshi.com/_astro/arita-izumiyama-quarry-2010.CfYvnctm_ZeYY1X.webp "เหมืองหินพอร์ซเลนที่อิซูมิยามะในอาริตะ ปี 2010")

พอร์ซเลนอาริตะยุคแรกส่วนใหญ่เป็น “โซเมตสึเกะ” ตามแบบของจีน “อิโระเอะ” ตามมาในคริสต์ทศวรรษ 1640 โดยถือกันว่าเป็นผลงานของซาไกดะ คากิเอมง รุ่นที่หนึ่ง ในปี 1659 บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์สั่งพอร์ซเลนลายคราม (โซเมตสึเกะ) กว่า 57,000 ชิ้น และอาริตะก็หันไปสู่การส่งออก

เทคนิคนี้แพร่ออกไปจากอาริตะ ว่ากันว่าข้ารับใช้ของแคว้นไดโชจิเรียนการทำพอร์ซเลนที่อาริตะ แล้วจึงเปิดเตาเผาที่คุตานิ ซึ่งเรื่องเล่าต่าง ๆ ระบุปีไว้ต่างกันตั้งแต่ราวปี 1640 ถึง 1658 โทเบะเผาพอร์ซเลนสำเร็จครั้งแรกในปี 1777 คาโต ทามิกิจิแห่งเซโตะเดินทางไปศึกษาที่ฮิเซ็น ซึ่งเป็นแคว้นที่อาริตะตั้งอยู่ ในปี 1804 และในปี 1807 เขาเริ่มทำพอร์ซเลนลายครามที่เซโตะ

## เมืองเครื่องปั้นดินเผาที่ก่อตั้งทีหลัง

คารัตสึมีเตาเผาแล้วเมื่อถึงปี 1592 และว่ากันว่าช่างปั้นที่มาจากคาบสมุทรเกาหลีหลังการบุกในปี 1592–98 เป็นผู้เริ่มการผลิตอย่างจริงจัง ฮางิเริ่มต้นเมื่อเจ้าแคว้นโมริ เทรูโมโตะ ให้ช่างปั้นชาวเกาหลีสองคนซึ่งเป็นพี่น้องกันที่เขาพากลับมา เปิดเตาเผา

ในภูมิภาคคันโต ว่ากันว่าคาซามะเริ่มต้นจากการชี้แนะของช่างปั้นชิการากิ และ[มาชิโกะ](https://kama-meshi.com/th/articles/mashiko-ware)เริ่มต้นราวปี 1853 เมื่อโอสึกะ เคซาบูโร ผู้เรียนวิชานี้ที่คาซามะ เปิดเตาเผาตามที่เล่ากันมา มาชิโกะเผาโอ่งน้ำ ชามบด และกาน้ำชา และเป็นที่รู้จักในฐานะเครื่องปั้นดินเผางานหัตถกรรมพื้นบ้านหลังจากช่างปั้น[ฮามาดะ โชจิ](https://kama-meshi.com/th/articles/mingei-and-hamada)ย้ายมาตั้งรกรากในเมืองนี้ในปี 1924 [หม้อของโทเงะ โนะ คามะเมชิ](https://kama-meshi.com/th/articles/the-kama-pot) เอกิเบ็นที่โอกิโนยะวางขายที่สถานีโยโกกาวะเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1958 เป็นมาชิโกะยากิ

![หม้อเปล่าที่มีชื่อโอกิโนยะสลักอยู่บนแถบเคลือบสีน้ำตาล มีฝาแบนพิงอยู่](https://kama-meshi.com/_astro/oginoya-kama-empty.KK2aZBo3_Z2jk9w6.webp "หม้อของโทเงะ โนะ คามะเมชิ")

## งานหัตถกรรมดั้งเดิมที่รัฐขึ้นทะเบียน

ภายใต้กฎหมายปี 1974 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม เป็นผู้ขึ้นทะเบียนงานหัตถกรรมดั้งเดิม หรือ “เด็นโตเตกิ โคเงฮิง” คือของสำหรับใช้ในชีวิตประจำวัน ซึ่งทำด้วยมือเป็นหลักด้วยเทคนิคและวัสดุดั้งเดิม ในพื้นที่ที่มีผู้ผลิตจำนวนหนึ่งทำงานอยู่ ณ เดือนตุลาคม 2025 มีอยู่ 244 รายการ ชิการากิยากิและคุตานิยากิได้รับการขึ้นทะเบียนในปี 1975 มาชิโกะยากิในปี 1979 และฮางิยากิในปี 2002

## งานตลาดเครื่องปั้นดินเผา

เมืองเครื่องปั้นดินเผาจัดงานตลาดที่เรียกว่า “โทกิอิจิ” งานของอาริตะเติบโตมาจากการขายล้างสต็อกที่จัดควบคู่กับงานประกวดเซรามิกซึ่งจัดครั้งแรกในปี 1896 งานของอาริตะจัดตั้งแต่วันที่ 29 เมษายนถึง 5 พฤษภาคม และมีผู้มาเยือนราว 1.2 ล้านคน งานของมาชิโกะเริ่มในปี 1966 และจัดปีละสองครั้ง คือช่วงวันหยุดโกลเดนวีกในปลายเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤษภาคม และช่วงใกล้วันที่ 3 พฤศจิกายน งานของคาซามะที่ชื่อฮิมัตสึริ เริ่มขึ้นในปี 1982 โดยโรงปั้น 36 แห่ง และจัดตั้งแต่วันที่ 29 เมษายนถึง 5 พฤษภาคม

![เต็นท์สีขาวเรียงเป็นแถว มีเครื่องปั้นดินเผาวางบนโต๊ะ และมีผู้มาเยือนเดินผ่าน](https://kama-meshi.com/_astro/mashiko-pottery-fair-2023.D4nCU7h0_Z12WB8h.webp "เต็นท์ในงานตลาดเครื่องปั้นดินเผามาชิโกะ ฤดูใบไม้ผลิปี 2023")

## แหล่งอ้างอิง

- [Agency for Cultural Affairs, Japan Heritage Portal Site, "Six Ancient Kilns"](https://japan-heritage.bunka.go.jp/ja/stories/story050/)
- [Six Ancient Kilns Japan Heritage Promotion Council, "About the Six Ancient Kilns"](https://sixancientkilns.jp/about/)
- [Arita Tourism Association, "What is Arita ware"](https://www.arita.jp/aritaware/)
- [Arita Ceramics Fair, "About the fair"](https://www.arita-toukiichi.or.jp/toukiiti/)
- [Mashiko Town Tourism Association, "Mashiko Pottery Fair"](http://blog.mashiko-kankou.org/ceramics_bazaar/)
- [Kasama Himatsuri, "About the Himatsuri"](https://www.himatsuri.net/about/)
- [Ministry of Economy, Trade and Industry, "Traditional crafts"](https://www.meti.go.jp/policy/mono_info_service/mono/nichiyo-densan/index.html)
- [Kotobank, "Seto ware"](https://kotobank.jp/word/%E7%80%AC%E6%88%B8%E7%84%BC-87481)
- [Kotobank, "Arita ware"](https://kotobank.jp/word/%E6%9C%89%E7%94%B0%E7%84%BC-28055)
- [Kotobank, "Imari ware"](https://kotobank.jp/word/%E4%BC%8A%E4%B8%87%E9%87%8C%E7%84%BC-32255)
- [Kotobank, "Tokoname ware"](https://kotobank.jp/word/%E5%B8%B8%E6%BB%91%E7%84%BC-105025)
- [Kotobank, "Shigaraki ware"](https://kotobank.jp/word/%E4%BF%A1%E6%A5%BD%E7%84%BC-72489)
- [Kotobank, "Bizen ware"](https://kotobank.jp/word/%E5%82%99%E5%89%8D%E7%84%BC-119924)

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

- [Asturio Cantabrio / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Tokoname_Yakimono_Sanpomichi_2020_ac_(17).jpg), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2020
- [Daderot / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Small_Jar,_Shigaraki_ware,_Muromachi_period,_15th_century,_cypress_fence_design_and_natural_glaze_-_Tokyo_National_Museum_-_DSC05279.JPG), Public domain, 2013
- [Bytemarks / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Izumiyama_Ceramic_Stone_Field,_Arita_-_Nov_9,_2010_(1).jpg), [CC BY 2.0](https://creativecommons.org/licenses/by/2.0), 2010
- [โอกิโนยะ](https://ec.oginoya.co.jp/pages/kamameshi_mashiko)
- [FukuroWaraw / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:2023%E5%B9%B4%EF%BC%88%E4%BB%A4%E5%92%8C5%E5%B9%B4%EF%BC%89%E6%98%A5%E3%81%AE%E7%9B%8A%E5%AD%90%E9%99%B6%E5%99%A8%E5%B8%82%E3%80%8C%E7%9B%8A%E5%AD%90%E9%99%B6%E8%8A%B8%E7%BE%8E%E8%A1%93%E9%A4%A8%E5%89%8D%E3%80%8D%E3%83%86%E3%83%B3%E3%83%88%E6%9D%91.jpg), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2023