---
title: "กินอะไรในกุนมะ เส้นข้าวสาลี ยากิมันจู คนเนียกุ และสุกียากี้"
description: "กุนมะกินข้าวสาลี ทั้งเส้นอกกิริโกมิ อุด้งของสามเมือง และยากิมันจูย่าง จังหวัดนี้ยังปลูกหัวคนเนียกุได้กว่าเก้าในสิบของทั้งญี่ปุ่น และเอกิเบ็นของที่นี่มาในหม้อดินเผา"
url: https://kama-meshi.com/th/articles/gunma-food
language: th
published: 2026-11-11
category: "จุดหมายปลายทางในญี่ปุ่น › กุนมะ"
tags: ["กุนมะ", "อาหารญี่ปุ่น"]
author: "กองบรรณาธิการโอกิโนยะ"
publisher: "Oginoya Co., Ltd."
translations:
  en: https://kama-meshi.com/en/articles/gunma-food
  zh-TW: https://kama-meshi.com/zh-tw/articles/gunma-food
  ko: https://kama-meshi.com/ko/articles/gunma-food
  zh-CN: https://kama-meshi.com/zh-cn/articles/gunma-food
  zh-HK: https://kama-meshi.com/zh-hk/articles/gunma-food
  de: https://kama-meshi.com/de/articles/gunma-food
  fr: https://kama-meshi.com/fr/articles/gunma-food
  es: https://kama-meshi.com/es/articles/gunma-food
---

# กินอะไรในกุนมะ เส้นข้าวสาลี ยากิมันจู คนเนียกุ และสุกียากี้

![ซาลาเปากลมสี่ลูกเสียบไม้ไผ่ ทาซอสสีน้ำตาลเข้มและไหม้เกรียมเล็กน้อย วางบนจานขาวทรงรี มีอีกสองไม้อยู่ด้านหลัง](https://kama-meshi.com/_astro/yakimanju-skewers-2017.S3EpZ6wJ_Z1HXIB1.webp)

จังหวัดกุนมะกินข้าวสาลี ทั้งเส้นแบนกว้างที่ต้มเคี่ยวกับผักเป็น *อกกิริโกมิ* อุด้งของมิซูซาวะ คิริว และทาเตบายาชิ และ *ยากิมันจู* ซาลาเปานึ่งเสียบไม้แล้วย่างใต้ซอสมิโซะหวาน ไร่นาของกุนมะยังปลูกหัวคนเนียกุได้กว่าเก้าในสิบของทั้งญี่ปุ่น และปลูกต้นหอมญี่ปุ่นต้นหนาชิโมนิตะเนงิที่ใช้ใส่สุกียากี้ ส่วนเอกิเบ็นของสถานีโยโกกาวะในจังหวัดนี้คือ[โทเงะ โนะ คามะเมชิ](https://kama-meshi.com/th/articles/what-is-kamameshi) ข้าวกับเครื่องเก้าอย่างในหม้อดินเผา

## ข้าว แล้วตามด้วยข้าวสาลี

ชาวนากุนมะเก็บเกี่ยวสองครั้งต่อปีจากที่ดินผืนเดียวกันมาช้านาน โดยหว่านข้าวสาลีในฤดูใบไม้ร่วงเมื่อเกี่ยวข้าวเสร็จ บันทึกในปี 1895 ระบุอัตราการปลูกพืชสองครั้งของกุนมะไว้ที่ 49.9 เปอร์เซ็นต์ เทียบกับ 12.4 เปอร์เซ็นต์ของโทจิงิ และ 11 เปอร์เซ็นต์หรือน้อยกว่าในจังหวัดอื่นของภูมิภาคคันโต นาข้าวที่นี่ระบายน้ำได้ดี และข้าวสาลีก็เติบโตดีใน *คารักกาเซะ* ลมแห้งเย็นที่พัดลงมาจากภูเขาในฤดูหนาว ในปี 2021 กุนมะเก็บเกี่ยวข้าวสาลีได้ 21,000 ตัน มากเป็นอันดับเจ็ดในบรรดาจังหวัดของญี่ปุ่น และมากที่สุดในญี่ปุ่นตะวันออกนอกเหนือจากฮกไกโด

โม่หินแพร่หลายในสมัยเอโดะ (1603–1868) และอาหารจากข้าวสาลีก็ขึ้นโต๊ะของคนทั่วไป เพื่อประหยัดข้าว ครัวเรือนชาวนามักกินก้อนแป้งในน้ำซุปหรือแผ่นแป้งย่างตอนกลางวัน และกินอกกิริโกมิตอนเย็น

## อกกิริโกมิ

อกกิริโกมิ หรือที่เรียกว่าโอกิริโกมิ คือเส้นข้าวสาลีแบนกว้างที่ต้มเคี่ยวในหม้อใบใหญ่กับผักและเห็ดที่บ้านมีอยู่ มักเป็นแครอท เนงิ ไชเท้า เห็ดหอม มันฝรั่ง และเผือก แป้งนวดโดยไม่ใส่เกลือ และเส้นใส่ลงหม้อโดยไม่ต้มก่อน คำอธิบายหนึ่งบอกว่าชื่อนี้มาจากการใส่เส้นที่ตัดแล้วลงในน้ำซุปทันที

![หม้อดินมีหูจับสองข้าง ใส่น้ำซุปสีน้ำตาล เส้นแบนกว้าง เต้าหู้ทอด และผักใบเขียว](https://kama-meshi.com/_astro/okkirikomi-2011.nJYLMTEW_Z57S7g.webp "อกกิริโกมิ ปี 2011")

เชื่อกันว่าอกกิริโกมิกลายเป็นอาหารหลักประจำวันราวกลางสมัยเอโดะ สำหรับผู้หญิงที่ยุ่งกับงานในไร่นาและ[การเลี้ยงไหม](https://kama-meshi.com/th/articles/tomioka-silk-mill) อาหารที่แทบไม่ต้องเตรียมเป็นตัวช่วยอย่างดี เครื่องปรุงคือมิโซะที่แต่ละบ้านทำเอง เมื่อโชยุแพร่หลายตั้งแต่สมัยไทโช (1912–1926) ถึงช่วงต้นสมัยโชวะ (1926–1989) ที่ราบทางตะวันออกของจังหวัดก็เปลี่ยนมาใช้รสโชยุ

## สามเมือง อุด้งสามแบบ

อุด้งของมิซูซาวะ คิริว และทาเตบายาชิ ถูกเรียกว่าสามอุด้งยอดเยี่ยมของกุนมะ

ว่ากันว่าอุด้งมิซูซาวะเริ่มจากโรงน้ำชาบนทางเข้าวัดมิซูซาวะเดระ ในย่านอิกาโฮของเมืองชิบูกาวะ ซึ่งเสิร์ฟอุด้งให้ผู้แสวงบุญ ร้านหนึ่งในนั้นนับปีก่อตั้งของตนว่าเป็นปี 1582 อุด้งมิซูซาวะทำจากแป้งสาลี เกลือ และน้ำของมิซูซาวะเท่านั้น และมักเสิร์ฟบน *ซารุ* ตะแกรงไม้ไผ่ อุด้งนี้ถูกกล่าวถึงว่าเป็นหนึ่งในสามอุด้งยอดเยี่ยมของญี่ปุ่น ร่วมกับอินานิวะอุด้งจากอากิตะและซานุกิอุด้งจากคางาวะ

ที่คิริว ว่ากันว่าอุด้งแพร่หลายเพราะคนงานในโรงทอผ้ากินได้เร็วระหว่างงาน *ฮิโมกาวะ* ของคิริวเป็นเส้นที่กว้างมาก บางร้านกว้างกว่า 10 เซนติเมตร ส่วนอุด้งของทาเตบายาชิถูกส่งถวายโชกุนในฐานะของขึ้นชื่อของแคว้นทาเตบายาชิตั้งแต่ราวกลางสมัยเอโดะ

## ยากิมันจู

ยากิมันจูคือซาลาเปานึ่งสี่ลูกเสียบไม้ไผ่ ทาซอส[มิโซะ](https://kama-meshi.com/th/articles/what-is-miso)หวานแล้วย่าง ซาลาเปาไม่มีไส้ แป้งเป็นแป้งสาลีที่หมักด้วย *โคจิ* แบบเดียวกับที่ใช้ทำซาลาเปาสาเก

ต้นกำเนิดของยากิมันจูสืบไปถึง *มิโซะซึเกะมันจู* ที่ฮาราชิมะ รุยโซแห่งมาเอบาชิทำขึ้นในปลายสมัยเอโดะ มิโซะในยุคนั้นไม่ได้หวานเป็นพิเศษ ว่ากันว่ารสชาติใกล้เคียงปัจจุบันในสมัยเมจิ (1868–1912) เมื่อเริ่มมีการนำเข้าน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายดำ

แผงลอยขายยากิมันจูในงานชมดอกซากุระและงานเทศกาลฤดูร้อน ทางเหนือของจังหวัดแถบนูมาตะ ยังมียากิมันจูที่ใส่ไส้ถั่วแดงกวนด้วย

## คนเนียกุ

คนเนียกุคืออาหารที่ทำจากหัวของต้นคนเนียกุ หัวใช้เวลาสองถึงสามปีกว่าจะโต นำมาตากแห้งแล้วโม่เป็นแป้ง จากนั้นคนแป้งลงในน้ำ และใช้สารทำให้แข็งตัว เช่น แคลเซียมไฮดรอกไซด์ ทำให้ส่วนผสมจับตัว คนเนียกุที่เสร็จแล้วเกือบทั้งหมดเป็นน้ำ

ในปี 2025 ญี่ปุ่นเก็บเกี่ยวหัวคนเนียกุได้ 38,500 ตัน และ 37,000 ตันในจำนวนนั้น หรือ 96.1 เปอร์เซ็นต์ มาจากกุนมะ

![ลำต้นสีเขียวลายด่างเรียงเป็นแถวจากดินสีเข้มที่ยกร่อง แต่ละต้นแตกกิ่งที่ยอดเป็นพุ่มใบ](https://kama-meshi.com/_astro/shimonita-konjac-field-2024.u-pzlB_f_Z1c2T9n.webp "ไร่คนเนียกุในชิโมนิตะ ตุลาคม 2024")

เมืองที่ชื่อผูกอยู่กับคนเนียกุคือชิโมนิตะ ในสมัยเมจิ ผู้โม่แป้งของที่นี่ดัดแปลงกังหันน้ำที่ใช้ตำข้าวบาร์เลย์มาโม่ชิ้นคนเนียกุแห้งเป็นแป้ง บนแม่น้ำที่แคบและไหลเชี่ยวพอจะหมุนกังหันได้ดี หัวคนเนียกุราวครึ่งหนึ่งของกุนมะถูกรวบรวมมาที่เมืองนี้

ในบ้านของชาวกุนมะ คนเนียกุกลายเป็น *คนเนียกุมิโซะโอเด้ง* อาหารฤดูหนาวที่เป็นคนเนียกุต้มเสียบไม้ทาซอสมิโซะ

## ชิโมนิตะเนงิกับสุกียากี้

ผลผลิตอีกอย่างของชิโมนิตะคือเนงิ ชิโมนิตะเนงิเป็นต้นหอมญี่ปุ่นต้นเดี่ยวที่ส่วนสีขาวยาวเพียง 15 ถึง 20 เซนติเมตร และตรงที่หนาที่สุดกว้าง 4 ถึง 5 เซนติเมตร เมื่อต้มหรือย่างจะนิ่มเร็วและมีรสหวาน

จดหมายลงวันที่ปี 1805 ยังหลงเหลืออยู่ ส่งถึงผู้ใหญ่บ้าน และเชื่อกันว่ามาจากไดเมียวหรือข้ารับใช้ของโชกุนในเอโดะ ความว่า ให้ส่งเนงิ 200 ต้นมาทันที ค่าขนส่งเท่าไรก็ไม่ว่า จากจดหมายนี้จึงเกิดชื่อเล่น *โทโนซามะเนงิ* หรือ "เนงิของท่านเจ้าเมือง" เมื่อสถานีทดลองเกษตรของกุนมะและนากาโนะลองปลูกชิโมนิตะเนงิ ที่นากาโนะมันโตไม่ดี ส่วนที่มาเอบาชิมันโตแรงจนใบแข็ง

![ต้นเนงิเรียงเป็นแถวบนดินสีน้ำตาลที่ยกร่อง ใบหนาสีเขียวอมฟ้าแผ่ออกเป็นรูปพัดจากลำต้นสั้น](https://kama-meshi.com/_astro/shimonita-negi-field-2024.CTT1CYXh_Z1hVhm0.webp "ไร่ชิโมนิตะเนงิในชิโมนิตะ ตุลาคม 2024")

สุกียากี้กินกันทั่วญี่ปุ่น และกุนมะเติมหม้อได้ด้วยผลผลิตจากไร่นาของตัวเองทั้งหมด ได้แก่ เนื้อวัวโจชู ชิโมนิตะเนงิ เส้นชิราตากิที่ทำจากคนเนียกุ เห็ดหอม ผักกาดขาว และผัก *ชุงงิกุ* ในปี 2014 จังหวัดประกาศตัวเป็น *สุกียากี้โอเอ็นเค็น* จังหวัดที่เชียร์สุกียากี้

## เอกิเบ็นของโยโกกาวะและทาคาซากิ

สถานีที่สองและที่สามในญี่ปุ่นที่ขาย[เอกิเบ็น](https://kama-meshi.com/th/articles/ekiben-history) หรือเบ็นโตะสถานีรถไฟ อยู่ในกุนมะทั้งคู่ คือโยโกกาวะในเดือนตุลาคม 1885 และทาคาซากิในเดือนมีนาคม 1886

ที่โยโกกาวะ สถานีในเมืองอันนากะตรงตีน[ช่องเขาอูซุย](https://kama-meshi.com/th/articles/yokokawa-usui) โอกิโนยะวางขายโทเงะ โนะ คามะเมชิเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1958 ข้าวที่หุงในน้ำดาชิบรรจุลงใน[หม้อดินเผามาชิโกะยากิ](https://kama-meshi.com/th/articles/the-kama-pot) และวาง[เครื่องเก้าอย่าง](https://kama-meshi.com/th/articles/nine-toppings)ไว้ด้านบน ตั้งแต่ไก่และหน่อไม้ไปจนถึงเกาลัดและแอปริคอต ยอดขายถึง 100 ล้านหม้อในปี 1995 และนับจากนั้นก็เกิน 170 ล้านหม้อ

![โทเงะ โนะ คามะเมชิที่เปิดฝาวางบนโต๊ะไม้ มีภาชนะใสรูปหม้อใบเล็กใส่ผักดองอยู่มุมซ้ายล่าง](https://kama-meshi.com/_astro/toge-no-kamameshi-2009.DXL0Su6s_21W8jk.webp "โทเงะ โนะ คามะเมชิ ปี 2009")

[ดารุมะ เบ็นโตะ](https://kama-meshi.com/th/articles/daruma-bento) ของทาคาซากิตามมาในปี 1960 ในภาชนะสีแดงรูปตุ๊กตาดารุมะที่ทำในเมืองนี้ เครื่องของมันมีคนเนียกุดำและคนเนียกุแดงด้วย

## แหล่งอ้างอิง

- [Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries, "Our Regional Cuisines: Gunma Prefecture"](https://www.maff.go.jp/j/keikaku/syokubunka/k_ryouri/search_menu/area/gunma.html)
- [Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries, "The Situation of Konnyaku" (July 2026, PDF)](https://www.maff.go.jp/j/seisan/tokusan/attach/pdf/konnyaku-20.pdf)
- [Gunma Prefecture, "Gunma, Land of Wheat," prefectural newsletter, September 2022 (PDF)](https://www.pref.gunma.jp/uploaded/attachment/136415.pdf)
- [Gunma Prefecture, "About the Gunma Sukiyaki Action"](https://www.pref.gunma.jp/page/8872.html)
- [Town of Shimonita, "About Konnyaku"](https://www.town.shimonita.lg.jp/nourin-kensetu/m02/m01/m02/03.html)
- [Town of Shimonita, "About Shimonita Negi"](https://www.town.shimonita.lg.jp/nourin-kensetu/m02/m01/m01/04.html)
- [Kotobank, "Yakimanjū"](https://kotobank.jp/word/%E7%84%BC%E3%81%8D%E9%A5%85%E9%A0%AD-808912)
- [Kotobank, "Mizusawa udon"](https://kotobank.jp/word/%E6%B0%B4%E6%B2%A2%E3%81%86%E3%81%A9%E3%82%93-1422172)
- [Oginoya, "Tōge no Kamameshi"](https://www.oginoya.co.jp/en/tougenokamameshi/)

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

- [Raita Futo from Tokyo, Japan / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Yakimanju;_2017.jpg), [CC BY 2.0](https://creativecommons.org/licenses/by/2.0), 2017
- [禁樹なずな / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Okirikomi.jpg), [CC BY-SA 3.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0), 2011
- [Asturio Cantabrio / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Shimonita_Konjac_ac_(1).jpg), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2024
- [Asturio Cantabrio / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Shimonita_Negi_ac_(1).jpg), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2024
- [tomihiro / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:T%C5%8Dge_no_Kamameshi_photo_by_tomihiro_from_panoramio_20090822_3844.jpg), [CC BY 3.0](https://creativecommons.org/licenses/by/3.0), 2009