---
title: "กินซ่าและชิมบาชิ: โรงกษาปณ์เงิน ถนนอิฐ และทางรถไฟสายแรกของญี่ปุ่น"
description: "กินซ่าได้ชื่อมาจากโรงกษาปณ์เงินในสมัยเอโดะ ปี 1872 ย่านนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยอิฐ และทางรถไฟสายแรกของญี่ปุ่นก็เปิดให้บริการที่ชิมบาชิซึ่งอยู่ติดกัน"
url: https://kama-meshi.com/th/articles/ginza-shimbashi
language: th
published: 2026-11-11
category: "โอกิโนยะ › กินซ่า"
tags: ["กินซ่า", "ชิมบาชิ", "ประวัติรถไฟ"]
author: "กองบรรณาธิการโอกิโนยะ"
publisher: "Oginoya Co., Ltd."
translations:
  en: https://kama-meshi.com/en/articles/ginza-shimbashi
  zh-TW: https://kama-meshi.com/zh-tw/articles/ginza-shimbashi
  ko: https://kama-meshi.com/ko/articles/ginza-shimbashi
  zh-CN: https://kama-meshi.com/zh-cn/articles/ginza-shimbashi
  zh-HK: https://kama-meshi.com/zh-hk/articles/ginza-shimbashi
  de: https://kama-meshi.com/de/articles/ginza-shimbashi
  fr: https://kama-meshi.com/fr/articles/ginza-shimbashi
  es: https://kama-meshi.com/es/articles/ginza-shimbashi
---

# กินซ่าและชิมบาชิ: โรงกษาปณ์เงิน ถนนอิฐ และทางรถไฟสายแรกของญี่ปุ่น

![ถนนชูโอโดริ ถนนสายหลักของกินซ่า มองจากสี่แยกกินซ่า 4-โจเมะ](https://kama-meshi.com/_astro/ginza-chuo-dori-2015.DRpL2r-G_mp2QR.webp)

กินซ่าได้ชื่อมาจากหน่วยงานที่ผลิตเหรียญเงินที่นี่ในสมัยเอโดะ หลังเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในปี 1872 ย่านนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยอิฐ และในปีเดียวกัน ทางรถไฟสายแรกของญี่ปุ่นก็เริ่มวิ่งจากชิมบาชิซึ่งอยู่ติดกัน ร้านที่ขายสินค้าจากต่างประเทศมารวมตัวกันตามถนนสายใหม่

## โรงกษาปณ์เงิน

“กิน” แปลว่าเงิน ส่วน “ซ่า” คือองค์กรที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลโชกุน กินซ่าผลิตเหรียญเงินให้รัฐบาลโชกุน มีสำนักงานที่รับซื้อและดูแลแร่เงิน และมีโรงงานที่หล่อเหรียญ โทกูงาวะ อิเอยาซุย้ายโรงกษาปณ์นี้จากซุมปุมายังที่ซึ่งปัจจุบันคือกินซ่า 2-โจเมะ ชื่อทางการของย่านนี้คือชินเรียวงาเอโจ ส่วน “กินซ่า” เป็นเพียงชื่อเรียกเล่น ๆ โรงกษาปณ์ทองคำหรือ “คินซ่า” ตั้งอยู่ที่นิฮมบาชิ ตรงที่เป็นสำนักงานใหญ่ของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบัน

หลังเกิดเรื่องอื้อฉาวหลายครั้ง โรงกษาปณ์เงินถูกย้ายไปที่นิฮมบาชิ คากิงาระโจในปี 1800 เหลือไว้เพียงชื่อเรียกเล่น ๆ เท่านั้น กินซ่าในสมัยเอโดะเป็นย่านที่ช่างฝีมืออาศัยอยู่เป็นหลัก แต่ถนนสายหลักของย่านเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงโทไกโด และร้านผ้ากิโมโนริมถนนก็ค้าขายคึกคัก

## ถนนอิฐหลังเพลิงไหม้

ปี 1872 ไฟไหม้ลามไปทั่วกินซ่า และรัฐบาลเมจิถือโอกาสนี้สร้างย่านขึ้นใหม่เป็นย่านอิฐแบบตะวันตก ผู้วางแผนคือสถาปนิกชาวอังกฤษ โทมัส เจมส์ วอเทอร์ส แผนนี้มีเป้าหมายสองอย่าง คือถนนที่กว้างขึ้น และอาคารอิฐแบบตะวันตกที่ไม่ติดไฟ ค่าใช้จ่ายคิดเป็นประมาณหนึ่งในยี่สิบเจ็ดของงบประมาณแผ่นดินในเวลานั้น

ถนนสายหลักของกินซ่าถูกขยายให้กว้างขึ้นกว่าสองเท่า เป็น 27 เมตร และแบ่งเป็นทางรถกับทางเท้า ทางเท้าปูด้วยอิฐ มีตะเกียงแก๊สส่องสว่าง และปลูกต้นซากุระ ต้นสน และต้นเมเปิลไว้ตลอดแนว

![ถนนกว้างที่มีต้นไม้เรียงราย มีคนเดินเท้า รถลาก และรถรางม้าลาก](https://kama-meshi.com/_astro/ginza-1880s.uaopRN_A_1iFwc9.webp "ถนนสายหลักของกินซ่าในทศวรรษ 1880 ภาพถ่าย: คูซากาเบะ คิมเบ")

## สิ่งที่มาจากสถานีข้าง ๆ

งานก่อสร้างทางรถไฟระหว่างชิมบาชิกับโยโกฮาม่าเริ่มขึ้นในปี 1870 วันที่ 14 ตุลาคม 1872 เส้นทางนี้เปิดให้บริการด้วยพิธีที่จักรพรรดิเมจิเสด็จมาร่วม นับเป็นทางรถไฟสายแรกของญี่ปุ่น สถานีโยโกฮาม่าในวันนั้นคือสถานีซากูรางิโจในปัจจุบัน

![ภาพพิมพ์แกะไม้รูปหัวรถจักรไอน้ำและตู้โดยสารหน้าอาคารสถานีแบบตะวันตก](https://kama-meshi.com/_astro/shiodome-railway-print-1872.BDgGwy8f_oQI9r.webp "รถไฟไอน้ำที่สถานีปลายทางชิมบาชิ ในภาพพิมพ์ของอูตางาวะ คูนิเตรุ รุ่นที่ 2 ตีพิมพ์ปี 1872")

กินซ่ากลายเป็นเสมือนถนนช็อปปิงหน้าสถานีชิมบาชิ พ่อค้าที่ขายสินค้านำเข้าและสินค้าชนิดใหม่ ๆ ทยอยเปิดร้านกันทีละราย ทั้งร้านอาหารตะวันตก ร้านขนมปัง ร้านทำกระเป๋า ร้านหม้อไฟเนื้อวัว ร้านขายนาฬิกา ร้านเฟอร์นิเจอร์ตะวันตก และร้านตัดเสื้อ พวกเขาทำตู้โชว์สินค้าไว้หน้าร้าน บริษัทหนังสือพิมพ์ก็มารวมตัวกันที่กินซ่าด้วย

## กินบุระและต้นหลิว

ผู้คนมาเพื่อชมถนนแบบตะวันตกและตู้โชว์หน้าร้าน การเดินเล่นในกินซ่าโดยไม่มีจุดหมายเป็นพิเศษถูกเรียกว่า “กินบุระ” ต่อมาต้นไม้ริมถนนถูกเปลี่ยนเป็นต้นหลิว และต้นหลิวผูกพันกับย่านนี้แน่นแฟ้นจนผู้คนพูดกันว่า “กินซ่าก็คือต้นหลิว” ปี 1911 คาเฟ่แปรงตองส์ (Café Printemps) เปิดให้บริการ โดยมีคาเฟ่ในปารีสเป็นต้นแบบ

วันที่ 1 กันยายน 1923 แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโตทำลายย่านอิฐไปเกือบทั้งหมด

## สถานีชิมบาชิแห่งแรกในวันนี้

ปี 1914 สถานีปลายทางชิมบาชิแห่งแรกกลายเป็นสถานีสำหรับขนส่งสินค้าเท่านั้น และเปลี่ยนชื่อเป็นสถานีชิโอโดเมะ สถานีนี้ปิดตัวลงในปี 1986 ปัจจุบันพื้นที่นี้เป็นโบราณสถานแห่งชาติ อาคารสถานีถูกสร้างขึ้นใหม่ที่นั่น ภายในอาคารมองเห็นหินฐานรากของอาคารปี 1872 ได้ผ่านพื้นกระจก และด้านนอกมีส่วนหนึ่งของชานชาลาเดิมให้ชม

![อาคารสถานีหินที่สร้างขึ้นใหม่ มีชานชาลาอยู่ด้านข้าง](https://kama-meshi.com/_astro/old-shimbashi-station-2007.Ci_klH2i_1XOaQp.webp "สถานีชิมบาชิเก่าที่สร้างขึ้นใหม่ ปี 2007")

[โอกิโนยะ](https://kama-meshi.com/th/articles/oginoya-history)ซึ่งขาย[เอกิเบ็น](https://kama-meshi.com/th/articles/what-is-ekiben)ให้ผู้เดินทางด้วยรถไฟมาตั้งแต่ปี 1885 เปิดร้านแรกในโตเกียวที่กินซ่าเมื่อเดือนเมษายน 2017 ในศูนย์การค้า GINZA SIX

## แหล่งอ้างอิง

- [GINZA OFFICIAL: History](https://www.ginza.jp/history)
- [East Japan Railway Culture Foundation: The opening of Japan's railways](https://www.ejrcf.or.jp/archive/db_shinbashi/1.html)
- [East Japan Railway Culture Foundation: Shiodome freight terminal](https://www.ejrcf.or.jp/archive/db_shinbashi/5.html)
- [Old Shimbashi Station: Railway History Exhibition Hall](https://www.ejrcf.or.jp/shinbashi/index.html)
- [Old Shimbashi Station: Facilities](https://www.ejrcf.or.jp/shinbashi/facilities.html)
- [Oginoya: Company timeline](https://www.oginoya.co.jp/tougenokamameshi/history/)

ที่มาของภาพ (ย่อขนาดเพื่อการแสดงผล):

- [そらみみ (Soramimi) / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Chuo-dori_Street_from_Ginza_4-Chome_Crossroads_(south).JPG), [CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0), 2015
- [Kimbei Kusakabe / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Ginza_in_1880s.JPG), Public domain, 1880
- [Utagawa Kuniteru II (1830–1874) / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:T%C5%8Dky%C5%8D_Shiodome_testud%C5%8D_j%C5%8Dkisha_ts%C5%ABk%C5%8D_zu_by_Kuniteru_II.jpg), Public domain
- [User:Sushiya / Wikimedia Commons](https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Old_Shimbashi_Station_Platform.jpg), [CC BY 3.0](https://creativecommons.org/licenses/by/3.0), 2007